Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 maja 2018 r.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2017 r. Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację powoda S.K. od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 11 września 2015 r., którym oddalone zostało powództwo przeciwko S. w W. o zapłatę 630 000 złotych z tytułu odszkodowania za przewlekłe rozpoznawanie wniosku powoda o przyjęcie go w poczet członków spółdzielni oraz podobnie wysokich kwot odszkodowania i zadośćuczynienia z różnych tytułów związanych z rozpatrywaniem jego wniosków, wynikających związanych z zajmowanym mieszkanie m w pozwanej S. Przyczyną oddalenia żądań powoda był oczywisty brak podstawowych przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej. Sąd drugiej instancji podzielił ustalenia faktyczne i oceny prawne Sądu Okręgowego, nie dopatrzył się także nieważności postępowania ze względu na zarzucaną Sądowi błędną wykładnię art. 361 § 1 i art. 822 § 1 i 2 k.c. W skardze kasacyjnej powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 w związku z art. 391, art. 3 78 § 1 i art. 382 k.p.c., co skutkowało nierozpoznaniem zarzutów apelacyjnych. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na brak spełnienia przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy może przyjąć skargę do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2 ), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).

We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pełnomocnik skarżącego wskazał na „konieczność rozpatrzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa procesowego, zwłaszcza art. 233 § 1 w związku z art. 391 oraz art. 378 § 1 i art. k.p.c., polegającego na przyjęciu przez sąd drugiej instancji za własne ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji bez głębszych merytorycznych rozważań w tej kwestii…”. Jak łatwo zauważyć, wniosek jest pozbawiony odwołania się do którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 391 § 1 k.p.c., z których przynajmniej jedna winna zostać wykazana jako podstawa prawna ubiegania się o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Niestety, skarżący wymienia tylko art. 398 9 § 1 k.p.c., a potem w dwuzdaniowym uzasadnieniu wniosku jedynie podważa ustalenia faktyczne, co w ogóle jest wykluczone jako podstawa skargi kasacyjnej (art. 398 3 § 3 oraz art. 398 13 § 2 k.p.c.).

Nie można także kwestionować staranności uzasadnienia orzeczenia Sądu II instancji z powoływaniem się na wskazane przepisy procesowe, gdyż samo takie powołanie się nie wystarczy, jeżeli w motywach orzeczenia znajduje się dokładne wyjaśnienie niezasadności kolejnych zarzutów apelacji. Nie wystarczy powołać się na ogólniki podnosząc zarzuty procesowe, w tym odnośnie do naruszenia art. 233 k.p.c., które i tak może mieć miejsce wyjątkowo w wypadku skargi kasacyjnej. Na ten temat jest znane i od dawna utrwalone orzecznictwo i poglądy doktryny. Konstrukcja skargi kasacyjnej i wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania wraz ze szczątkowym uzasadnieniem sprawia, że wniosek ten z trudnością spełnia minimum wymagane przez art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c..

Daje to podstawę do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.) oraz do uznania, że w tej sytuacji nie m a podstaw do przyznania wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu dla powoda, gdyż celem przepisów o tym stanowiących (rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, Dz. U. z 2016 r., poz. 1714) jest rzetelne udzielenie nieopłaconej pomocy prawnej. jw