Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 października 2026 r.

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do powyższych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 398⁹ § 1 k.p.c.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka powołała się na jej oczywistą zasadność (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.) z uwagi na rażące naruszenie przez Sąd Apelacyjny art. 445 § 1 k.c. w zw. z art. 227 k.p.c., art. 278 § 1 k.p.c., art. 212 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c. przez rozstrzygnięcie kwestii wymagających wiadomości specjalnych w oparciu o swobodną ocenę opinii biegłej sądowej z zakresu psychiatrii, jak również z art. 235² § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c., art. 232 k.p.c. i art. 227 k.p.c., przez oddalenie wniosków dowodowych powódki o dopuszczenie dowodów z opinii biegłych sądowych z dziedziny psychologii, psychiatrii oraz neurochirurgii, z uwagi na to, że zmierzają rzekomo jedynie do przedłużenia postępowania, chociaż Sąd Apelacyjny jednocześnie uznał, że wysokość zadośćuczynienia przyznanego powódce przez Sąd Okręgowy wymaga podwyższenia. Oczywiście błędnie Sąd Apelacyjny przyjął także, że Sąd Okręgowy wyrokował w sprawie co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem oraz orzekł ponad żądanie „w tym jakoby powódka nie zgłosiła żądania w zakresie renty ani w pozwie ani też w piśmie rozszerzającym powództwo, co oczywiście jest nieprawdą”.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności skargi kasacyjnej jako przesłanki jej przyjęcia do rozpoznania wymaga powołania się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego i przeprowadzania

wywodu zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas, gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia. Uzasadnienie wniosku oparte na tej przesłance wymaga przedstawienia argumentacji prawnej zmierzającej do wykazania kwalifikowanego naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa, możliwego do stwierdzenia bez merytorycznej analizy zaskarżonego orzeczenia oraz podstaw kasacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 5 października 2007 r., III CSK 216/07 i z 11 sierpnia 2011 r., IV CSK 163/11).

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność nie może sprowadzać się do powtórzenia uzasadnienia podstaw kasacyjnych albo wprost do nich odsyłać, gdyż na tym etapie postępowania przed Sądem Najwyższym nie podlegają one badaniu. Uzasadnienie wniosku skarżącej o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest w zasadzie tożsame z uzasadnieniem podstaw skargi kasacyjnej i nie zawiera argumentacji wykazującej oczywisty charakter zarzuconych naruszeń prawa. Większość tych zarzutów odnosi się do ustaleń faktycznych poczynionych przez Sądy meriti i do oceny dowodów, która do tych ustaleń doprowadziła, gdy tymczasem z art. 398³ § 3 k.p.c. wynika niedopuszczalność podnoszenia tego rodzaju zarzutów w postępowaniu kasacyjnym, skoro dla Sądu Najwyższego, gdyby rozpoznawał skargę kasacyjną, ustalona przez Sądy meriti podstawa faktyczna orzeczenia byłaby wiążąca (art. 398¹³ § 2 k.p.c.).

Wbrew twierdzeniom powódki, Sąd Apelacyjny był uprawniony do oddalenia jej wniosku o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii biegłego, gdy po przeanalizowaniu opinii sporządzonych przez biegłego ortopedę i psychiatrę uznał je rzetelne. Opinie te zostały sporządzone na podstawie dokumentacji medycznej oraz po zbadaniu powódki, a Sądy meriti mogły uznać, że nie zawierają istotnych braków i ocenić je jako spójne i logiczne.

Z akt sprawy nie wynika, żeby powódka złożyła dokumenty potwierdzające, że poniosła wydatki, na które się powoływała, a w szczególności odnoszące się do kosztów dojazdów do lekarzy, kosztów dojazdów do aptek, jak również kosztów

związanych z zabiegiem przeszczepu skóry oraz usunięciem blizn. Powódka nie złożyła też zestawienia czy innego dowodu pozwalającego na ustalenie częstotliwości odbywanych wizyt lekarskich, co pozwoliłoby zweryfikować jej twierdzenia o wydatkach poniesionych związanych z dojazdami do lekarzy i ustalić ich rzeczywistą wysokość. Zastosowanie w tych okolicznościach art. 322 k.p.c. w odniesieniu do odszkodowania nie było możliwe, gdyż oznaczałoby przyzwolenie na arbitralne określanie wysokości odszkodowań, w świetle niemożliwych do weryfikacji założeń, z zagrożeniem dla praw drugiej strony sporu (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2019 r., V CSK 599/17).

Skonfrontowanie uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia nie potwierdza tezy powódki o wadliwej identyfikacji przez Sąd Apelacyjny rodzaju i wysokości roszczeń, które zgłosiła zarówno pozwanemu, jak i w postępowaniu sądowym. Sąd Apelacyjny oznaczył datę początkową odsetek za opóźnienie w zapłacie kwoty 260 zł na 24 czerwca 2022 r. i oddalił żądanie zasądzenia odsetek ustawowych od tej kwoty za okres od 12 grudnia 2016 r. do 23 czerwca 2022 r. Powódka jednoznacznie sprecyzowała żądanie w piśmie złożonym w toku postępowania i domagała się zasądzenia odsetek od kwoty należnego jej odszkodowania począwszy od 24 czerwca 2022 r., natomiast w odniesieniu do roszczenia o rentę w wysokości 4.400 zł – od 10 lipca 2022 r. Z pisma procesowego zawierającego rozszerzenie powództwa z 23 czerwca 2022 r. wynikało, że powódka wniosła o zasądzenie od pozwanego: - kwoty 175.658 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia następnego po rozszerzeniu powództwa, tj. 24 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania, w tym kosztów opieki, dojazdów, lekarstw, wizyt lekarskich, zabiegu usunięcia blizn i przeszczepu skóry, rehabilitacji, diety oraz utraconego zarobku; - kwoty 484.000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od kwoty 100.000 zł od dnia wytoczenia powództwa, tj. 7 września 2016 r. do dnia rozszerzenia powództwa, tj. 23 czerwca 2022 r., a także z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od kwoty 484.000 zł od 24 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty, tytułem zadośćuczynienia pieniężnego w zamian za krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne i psychiczne; - kwoty 4.400 zł miesięcznie, tytułem bezterminowej renty za zwiększenie się jej potrzeb i zmniejszenie widoków powodzenia na przyszłość, począwszy od 10 lipca 2022 r., płatnej do 10 dnia każdego miesiąca

z góry, z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z miesięcznych rat.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 102 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ i art. 391 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. Odstępując od obciążenia powódki kosztami postępowania wywołanymi skargą Sąd Najwyższy miał przy tym na uwadze sytuację osobistą i majątkową powódki, jak również przedmiot postępowania w sprawie i przyczyny wystąpienia z roszczeniem.

[dr] [SOP]