Postanowienie Sądu Najwyższego z 12 lipca 2018 r.

Określone w art. 398 4 § 2 wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które - zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]. z dnia 4 grudnia 2017 r. powódka M.J. oparła wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., tj. z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Sądu Najwyższego poglądem, za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione. Zagadnienie to musi mieć charakter istotny i być zagadnieniem ściśle jurydycznym, tj. dającym się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48).

Chodzi przy tym o zagadnienie o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw. Z tej przyczyny przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Powyższych wymagań nie spełniła skarżąca w odniesieniu do dwóch zagadnień prawnych przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Odpowiedzi na sposób rozwiązania wyróżnionych w skardze problemów prawnych można bowiem odnaleźć w judykaturze Sądu Najwyższego (por. m.in. wyroki: z dnia 10 lutego 1968 r., II PR 510/68, nie publ., z dnia 19 listopada 1971 r., II PR 346/71, OSNCP 1972, nr 5, poz. 94, z dnia 18 kwietnia 1972 r., II PR 46/72, OSNCP 1972, nr 11, poz. 203, z dnia 27 listopada 1986 r., IV CR 371/86, nie publ., 13 października 1987 r., IV CR 265/87, nie publ., z dnia 3 marca 2005 r., I UK 196/04, OSNP 2006, nr 1-2, poz. 24, z dnia 3 sierpnia 2011 r., I PK 36/11, OSBP 2012/19-20/239 oraz z dnia 10 kwietnia 2014 r., II PK 191/13, M.P.Pr. 2014, nr 9, s. 486 - 489).

Z orzeczeń tych wynika, że w postępowaniu o zmianę wysokości renty sąd na podstawie art. 907 § 2 k.c. nie może zmieniać ustalonego przez sąd w prawomocnym orzeczeniu stopnia przyczynienia się poszkodowanego mającego wpływ na wysokość renty ani zasady odpowiedzialności. Nie jest natomiast związany sposobem obliczenia renty. Zgodnie też z jednolitym stanowiskiem piśmiennictwa roszczenie o rentę ma jednolity charakter. Należy przy tym podkreślić, że w sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną, Sąd Apelacyjny przyjął, że nie może obniżyć kwoty renty wcześniej zasądzonej. W sprawie nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398 13 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 w zw. z art. 391 § 1 i 398 21 k.p.c. aj ał 4