Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 sierpnia 2018 r.

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. Sąd Apelacyjny w W ., uwzględniając apelacje pozwanej Centrum Medycznego ,, Ż. ” Sp. z o.o. w W. i interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – [ … ] Zakładu Ubezpieczeń S.A. w W. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił w całości powództwo K .C. o zapłatę kosztów leczenia, rentę i zadośćuczynienie w związku z błędem medycznym, do którego miało dość podczas porodu powoda. W ocenie Sądu Apelacyjnego, ocena przeprowadzonych w sprawie dowodów nie pozwalał a przyjąć istnienia związku przyczynowego między czynnościami personelu po zwanego szpitala, a powstaniem po stronie powoda trwałego schorzenia w postaci nasilonego niedowładu kończyn dolnych ( paraplegia spastica ). Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną powód, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 i art. 382 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 382 k.p.c., art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 231 i w związku z art. 382 k.p.c. oraz art. 6 k.c. w związku z art. 231 k.p.c. i w związku z art. 382 k.p.c. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w W.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 398 3 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów i oceny dowodów. Wyłączenie to jest wyrazem założenia, że w systemie dwóch instancji sądowych, opartym na modelu apelacji pełnej ( cum beneficio novorum ), ustalenia faktyczne stanowią wyłączną domenę sądu pierwszej i drugiej instancji, podczas gdy Sąd Najwyższy kontroluje prawidłowość zaskarżonego wyroku będąc związany jego podstawą faktyczną (art. 398 13 § 2 k.p.c.) (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2008 r., IV CSK 228/08, OSNC- ZD 2009, nr C, poz. 66 i z dnia 21 października 2015 r., III CSK 465/ 14, niepubl.). Postępowanie kasacyjne nie stanowi tym samym kolejnej odsłony sporu o ocenę dowodów i treść ustaleń faktycznych, nawet jeżeli są one nieprzekonujące dla skarżącego.

Dokonanie ustaleń faktycznych należy do sądów meriti (art. 233 k.p.c.), a ich weryfikacja sytuuje się poza kognicją Sądu Najwyższego, co dotyczy również ustaleń czynionych z wykorzystaniem dowodów z opinii biegłego. Skarga kasacyjna, której zarzuty sprowadzają się do kwestionowania dokonanej oceny dowodów lub próby podważenia ustaleń faktycznych, podlega w konsekwencji odrzuceniu, jako nieoparta na ustawowej podstawie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76, z dnia 30 maja 2006 r., I PK 300/05, niepubl., z dnia 24 czerwca 2009 r., III CSK 73/09, niepubl., z dnia 30 lipca 2012 r., II CSK 10/12, niepubl., i z dnia 23 stycznia 2015 r., III CSK 328/14, niepubl.).

Analiza podstaw skargi kasacyjnej w powiązaniu z ich uzasadnieniem prowadziła do wniosku, że została ona oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących oceny dowodów i prawidłowości ustaleń co do faktów związanych z istotą i genezą schorzenia, na które cierpi powód. Dotyczy to nie tylko zarzutów, w których wprost wskazano na naruszenie art. 233 § 1 k.p.c., odnoszącego się do swobodnej oceny dowodów i jednoznacznie objętego zakazem ustanowionym w art. 398 3 § 3 k.p.c.

(por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, OSNC- ZD 2009, nr C, poz. 66, z dnia 9 października 2014 r., I C SK 544/14, OSNC-ZD 2016, nr A, poz. 4, z dnia 23 czerwca 2016 r., V CSK 536/15, niepubl., i z dnia 13 kwietnia 2017 r., I CSK 93/17, niepubl. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., I UK 397/13, niepubl.), lecz także zarzutu naruszenia art. 6 k.c. w związku z art. 231 i art. 382 k.p.c. Również w ramach tego zarzutu osnowa skargi stanowiła bowiem w istocie polemikę z oceną dowodów dokonaną przez Sąd Apelacyjny i poczynionymi na tej podstawie ustaleniami, zmierzającą do narzucenia odmiennej - zgodnej z oczekiwaniami powoda - wizji stanu faktycznego.

Z tych względów, na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. oraz art. 102 k.p.c. w związku z art. 398 21 i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw kc