Sygn. akt I CSK 278/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk Dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie z wniosku U. M. przy uczestnictwie J. M. o podział majątku wspólnego, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 grudnia 2015 r., sygn. akt V Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na występowaniu zagadnień prawnych dotyczących potrzeby wyjaśnienia dopuszczalności przyjmowania przez sąd drugiej instancji ustaleń sądu pierwszej instancji za własne w kontekście stawianych w apelacji zarzutów a także skutków nie zawarcia w wyroku sądu drugiej instancji przyczyn odmowy wiarygodności przeprowadzonych przed tym sądem dowodów.
Stanowiska skarżącego nie sposób jednak podzielić. Z treści skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że skarżący zmierza do podważenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych przez podważenie wiarygodności zeznań uczestników i świadków złożonych w ramach postępowania drugoinstancyjnego. Świadczy o tym m.in. podniesienie wśród podstawach kasacyjnych niedopuszczalnego w ramach postępowania kasacyjnego zarzutu naruszenia art. 23 § 1 k.p.c. Ponadto powołane w tym zakresie zagadnienia prawne w zasadzie nie istnieją. Kwestia przyjęcie przez sąd drugiej instancji ustaleń sądu pierwszej instancji jest uzależniona od okoliczności danej sprawy oraz podniesionych w apelacji zarzutów. Sąd Okręgowy, wbrew twierdzeniom skarżącego, wyraźnie wskazał dlaczego nie podzielił podniesionych w apelacji zarzutów dotyczących naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c. a contrario). jw
