Postanowienie Sądu Najwyższego z 11 lipca 2018 r.

Wnioskodawca W.G. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 31 października 2017 r. zmieniającego postanowienie Sądu Rejonowego w D. z dnia 6 maja 2015 r., którym dokonano działu spadku po Z.G. , zmarłej 28 listopada 2006 r., poprzez uchylenie nałożonego na wnioskodawcę obowiązku dokonania spłaty na rzecz uczestników postępowania solidarnie w kwocie 2 234,00 zł. Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia jej dopuszczalności, zważył: W postępowaniu nieprocesowym dopuszczalność skargi kasacyjnej została uregulowana odmiennie niż w postępowaniu procesowym. W art. 519 1 k.p.c. zawarto wyliczenie rodzajów spraw rozstrzyganych w postępowaniu nieprocesowym, od których przysługuje skarga kasacyjna.

W myśl art. 519 1 § 4 pkt 4 k.p.c. skarga kasacyjna nie przysługuje w sprawach dotyczących zniesienia współwłasności i działu spadku, jeżeli wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych. Zgodnie z ustaloną wykładnią judykatury wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach działowych nie stanowi wartości całego majątku, lecz jest odzwierciedleniem konkretnego interesu (roszczenia, żądania) lub składnika majątkowego, którego środek odwoławczy dotyczy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 31 maja 2016 r., V CSK 711/15 oraz z dnia 16 czerwca 2016 r., V CZ 24/16 - nie publ.). W skardze kasacyjnej wnioskodawca utożsamił wartość przedmiotu zaskarżenia z wartością całego spadku, podczas gdy jego interes ogranicza się do wartości przynależnego mu udziału w masie spadkowej, tj. 1/3 majątku spadkowego - 99 133 zł.

Kwota ta nie osiąga wysokości, przy której skarga kasacyjna byłaby dopuszczalna.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną. jw ał