Postanowienie Sądu Najwyższego z 28 grudnia 2016 r.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 3 października 2014 r. oddalającego wniosek o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego skarżąca uzasadniła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania występowaniem w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna Sąd Najwyższy działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe (postanowienie SN z 6 lipca 2007 r., sygn. akt I CSK 206/07, nie publ.). Dlatego też uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powinien przedstawić argumentację jurydyczną pozwalającą przyjąć, że w sprawie rzeczywiście wystę p uje przywołana w nim przesłanka (postanowienia SN z 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I CSK 178/07, nie publ. i z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05, nie publ.).

W odniesieniu do przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1 k .p.c. wymaga to uzasadnienia, że przedstawione zagadnienie prawne jest istotne, co wyraża się w jego znaczeniu dla rozwoju prawa lub precedensowym charakterze. Dla wykazania takiej jego kwalifikacji skarżący powinien przede wszystkim jasno określić treść i zakres zagadnienia prawnego oraz przytoczyć wyczerpujące argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen i wątpliwości związanych z rozumieniem, czy stosowaniem przepisów prawa, których zagadnienie dotyczy i wskazać czy były one już przedmiotem wypowiedzi judykatury. Zagadnienie musi pozostawać w związku z danym sporem. a nie mieć jedynie znaczenie abstrakcyjne (postanowienia SN z dnia10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04 nie publ.).

Kwalifikacji takiej nie można przypisać zagadnieniom prawnym sformułowanym w skardze kasacyjnej wnioskodawczyni, które nie mają znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kwestia, czy ze względu na prawne domniemanie samoistności i ciągłości posiadania (art. 339 k.c. w zw. z art. 6 k.c. i art. 340 zd, pierwsze w zw. z art. 6 k.c.) przy zasiedzeniu, wątpliwości odnośnie do stanu faktycznego i prawnego należy tłumaczyć na korzyść zasiedzenia nie pozostaje w związku ze sprawą, w której nie ma zastosowania art. 339 k. c. W odpowiadającej okolicznościom przedmiotowej sprawy sytuacji zmiany charakteru posiadania, ciężar dowodu, że zmiana taka nastąpiła spoczywa bowiem na posiadaczu, który nie korzysta z tego domniemania (zob. m.in. postanowieni a Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2012 r., I CSK 360/11 i z dnia 16 października 2015 r, I CSK 885/14, nie publikowane).

Bez znaczenia dla udzielenia odpowiedzi na pytanie o dopuszczalność doliczenia do okresu posiadania nieruchomości, prowadzącego do nabycia jej prawa własności, okresu posiadania jako użytkownik wieczysty, na które Sądy orzekające w sprawie, podzielając stanowisko wyjaśniające tę kwestię wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (zob. uchwały z dnia 23 lipca 2008 r., III CZP 68/08, OSNC 2009, nr 7-8, poz. 109 i z dnia 28 marca 2014 r., III CZP 8/14, OSNC 2015, nr 1, poz. 6) udzieliły negatywnej odpowiedzi, jest okoliczność czy nieruchomość ta stanowiła kiedykolwiek własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Z uwagi na treść wniosku, w którym wnioskodawczyni domagała się stwierdzenia nabycia przez zasiedzenie własności nieruchomości nie wymaga rozstrzygania objęta kolejnym zagadnieniem prawnym kwestia przesłanek nabycia prze zasiedzenie prawa użytkowania wieczyste go.

Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w okolicznościach sprawy, w których nie zachodzi sprzeczność między wolą posiadania a manifestacją posiadania ze strony zasiadującego, udzielenie odpowiedzi na zagadnienie prawne sformułowane w postaci pytania, czy dla uznania samoistności posiadania kluczowe znaczenie ma ukryta wola i ukryte przeświadczenie zasiadującego o charakterze władztwa, czy też zewnętrzna jawna manifestacja posiadania, w sytuacji gdy są one sprzeczne. W spawie nie zachodzi nieważność postepowania, która Sąd Najwyższy w granicach zaskarżenia bierze pod rozwagę z urzędu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k .p.c., a w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i a rt. 398 21 k.p.c. , orzekł jak w sentencji. jw