Postanowienie Sądu Najwyższego z 4 kwietnia 2017 r.

W. K. oraz S. J.-K. wnieśli o zasądzenie na swoją rzecz od Banku […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. kwoty 57021 zł wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazali, że w dniu 17 grudnia 2007 r. zawarli z po zwanym Bankiem umowę kredytu hipotecznego dla osób fizycznych, w której jako jeden z rodzajów dodatkowego zabezpieczenia wprowadzono obowiązek kredytobiorców dokonywania na rzecz banku płatności kwot mających stanowić równowartość składek wynikających z zawartej przez bank umowy ubezpieczenia niskiego wkładu własnego.

W ocenie powodów zobowiązanie kredytobiorców do opłacania składek z tytułu ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, jeżeli nie są oni stroną umowy ubezpieczenia ani uposażonymi i nie otrzymują z tego tytułu żadnego ekwiwalentnego świadczenia, należało uznać za niedozwolone postanowienie umowne. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2014 r. Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 57 021 złotych wraz z odsetkami w wysokości ustawowej od 3 lipca 2014 r. do dnia zapłaty, oddalił powództwo w pozostałej części, zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 6.469 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Nakazał Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w W. pobrać od pozwanego kwotę 121,37 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

Wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację pozwanego i zasądził od niego na rzecz powodów solidarnie kwotę 1800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej. W dniu 10 maja 2016 r. pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgoweg o. W piśmie, które wpłynęło do Sądu Najwyższego w dniu 3 kwietnia 2017 r., pozwany cofnął skargę kasacyjną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 398 21 k.p.c., jeżeli nie ma szczególnych przepisów o postępowaniu przed Sądem Najwyższym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy o apelacji, z tym że skargę kasacyjną cofnąć może również sama strona. W rezultacie w postępowaniu kasacyjnym znajduje zastosowanie także art. 391 § 2 k.p.c., zgodnie z którym w razie cofnięcia apelacji sąd drugiej instancji umarza postępowanie apelacyjne i orzeka o kosztach, jak przy cofnięciu pozwu. Zastosowanie tego przepisu do cofnięcia skargi kasacyjnej oznacza, że przypadku cofnięcia skargi Sąd Najwyższy umarza postępowanie kasacyjne i orzeka o kosztach, jak przy cofnięciu pozwu. Wobec skutecznego cofnięcia skargi kasacyjnej przez pozwanego postępowanie kasacyjne należało umorzyć (art. 391 § 2 k.p.c. w związku z art. 398 21 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. O zwrocie połowy uiszczonej od skargi kasacyjnej opłaty orzeczono na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 623 ze zm.). aw aj