Postanowienie Sądu Najwyższego z 1 marca 2017 r.

Powódka wniosła w piśmie procesowym z dnia 7 lutego 2017 r., sporządzonym osobiście, zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego wydane w dniu 28 grudnia 2016 r., którym odmówiono przyjęcia do rozpoznania jej skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt VI ACa (…). Zgodnie z art. 87 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Według natomiast § 2 art. 87 1 k.p.c. przepisu § 1 nie stosuje się w postępowaniu o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo pr ofesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Według § 3, przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Artykuł art. 130 § 5 k.p.c. stanowi, że pisma procesowe sporządzone z naruszeniem art. 87 1 k.p.c. podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia braków, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Ponieważ w odniesieniu do zażalenia przewidziany jest rygor odrzucenia, z tej przyczyny zażalenie powódki jako wniesione przez osobę pozbawioną zdolności postulacyjnej podlegało odrzuceniu na podstawie art. 398 6 3 w zw. z art. 394 1 § 3 i art. 130 § 5 k.p.c. Niezależnie od powyższego na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 grudnia 2016 r. nie przysługiwało zażalenie i także z tej przyczyny podlegało ono odrzuceniu jako niedopuszczalne. l.n