Postanowienie Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2016 r.

W skardze kasacyjnej uczestnika R.S. nie została w sposób przekonywający uzasadniona przesłanka przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., a skarżący nie przedstawił żadnych argumentów prawnych mających przekonać, że jego pytanie o wykładnię dokonaną przez Sąd Okręgowy art. 945 § 1 pkt 1 k.c. i jej aprobatę przez Sąd Najwyższy może być uznane za zagadnienie prawne „istotne” w rozumieniu przepisu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c.

Powołanie się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej (art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.), poprzesta jące na powieleniu i odwołaniu się do zarzutów wymienionych w ramach podstaw kasacyjnych, niezawierające jakichkolwiek argumentów na rzecz twierdzenia o „oczywistej” (a więc ewidentnej, nie budzącej żadnych wątpliwości, widocznej bez potrzeby bliższej analizy) zasadności skargi, w ogóle nie odpowiada wymaganiu, o którym mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. , a więc nie może stanowić podstawy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z omówionych względów Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz na podstawie § 6 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 20 15 r. (Dz.U. 2015 r., poz. 1800), w brzmieniu dotychczasowym stosowanym z mocy § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016 r., poz. 1668). aj