Postanowienie Sądu Najwyższego z 21 listopada 2017 r.

Zgodnie z art. 398 4 § 2 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oraz uzasadnienie wniosku. Uzasadnienie to nie może poprzestawać na odwołaniu się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, lecz musi obejmować wyodrębnioną argumentację jurydyczną przekonującą, że powołana przez skarżącego przesłanka w sprawie zachodzi. W wypadku, gdy skarżący powód twierdzi, że jego skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość” skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna powoda nie przedstawia na s. 3 i 4 tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Skarżący bezzasadnie zarzuca Sądowi odwoławczemu niedokonanie własnej oceny prawnej. Tymczasem Sąd Apelacyjny na s. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku dokonał własnej oceny prawnej, uznając za właściwe zastosowanie przez Sąd Okręgowy przepisów prawa materialnego i prawidłowe rozstrzygnięcie o żądaniu powoda. Skarżący nie przekonał zatem o spełnieniu wymienionej w art. 398 9 pkt 4 k.p.c. przesła nki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1667). aw aj