Postanowienie Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2017 r.

Wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił apelację pozwanych L. P. i M. P. od wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie z powództwa D. G. , którym w wyniku rozpoznania sprzeciwu pozwanych od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, zasądził od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 95 739,51 złotych wraz z odsetkami i kosztami. Kwota ta stanowiła uwzględnioną w przeważającej części żądaną wysokość nadpłaty powoda wobec pozwanych z tytułu czynszu najmu nieruchomości położonej w Z. w 2011 r. w sytuacji, gdy umowa ta została rozwiązana w trakcie trwania roku obrachunkowego, za który została uregulowana opłata z tytułu czynszu za cały okres, także już po rozwiązaniu umowy.

Oddalając apelację pozwanych Sąd Okręgowy uznał za prawidłowe ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną odnośnie do wykazania przez powoda świadczenia nienależnego względem pozwanych (art. 410 i art. 411 k.c.). W skardze kasacyjnej pozwani zarzucili Sądowi naruszenie w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego, tj. art. 410 § 2 k.c. przez jego zastosowanie, art. 508 k.c. przez niezastosowanie. Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 232 zdanie pierwsze, art. 245 i art. 253 k.p.c. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z rozstrzygnięciem o kosztach postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną powód wniósł o odmówienie przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie w całości z zasądzenie od pozwanych kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania pozwani powołali się na oczywistą jej zasadność (art. 398 9 § 1 pk t 4 k.p.c.). Jednakże w żaden sposób nie uzasadnili tego wniosku, a część pierwsza uzasadnienia skargi, nazwana „uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania” nie spełnia prawnych warunków wniosku z uzasadnieniem, o którym stanowi art. 398 4 § 2 k.p.c. Powołanie się na oświadczenie powoda z 2011 r. i opinię grafologiczną nie jest wystarczające, żeby zastąpić merytoryczny, profesjonalny wywód prawniczy, który wskaże na rażące naruszenie przepisów (których?, to nie wskazane), na czym to naruszenie polega i jakie ma znaczenie w sprawie.

Znaczenie oświadczenia z 2011 r. było przedmiotem wnikliwych ustaleń w postępowaniu pierwszo - i drugoinstancyjnym, a samo stwierdzenie autentyczności złożonego na nim podpisu nie wyjaśnia wszelkich wątpliwości co do chwili jego powstania i znaczenia, jakie ma dla roszczenia dochodzonego w sprawie. Skarżący zapomniał o bogatym i znanym orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak ma się budować uzasadnienie w przypadku powoływania się na art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wobec prawomocnego orzeczenia sądowego w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie kasacyjne. Podstawy kasacyjne nie mogą wkraczać w ustalenia faktyczne i ocenę dowodów (art. 398 3 § 3 oraz art. 398 13 § 2 k.p.c.).

Z tych względów należało na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. aw aj