Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 stycznia 2018 r.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w a rt. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002 r., nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).

Skarżąca nie wykazała, że zagadnienie prawne sprowadzające się do pytania, czy w razie wygaśnięcia spółdzielczego prawa do lokalu pod rządami ustawy z dnia 16 września 1982 r. Prawo spółdzielcze i rozliczenia tego wkładu pod rządami ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych będą miały zastosowanie przepisy ustawy nowej, ma poważny, uniwersalny i istotny charakter oraz wywołuje zasadnicze kontrowersje. Powołany przepis art. XLIX § 3 Przepisów wprowadzających kodeks cywilny ma zastosowanie wyłącznie do skutków niewykonania zobowiązania i zwłoki wierzyciela i jak wyraźnie wynika z jego treści, dotyczy zobowiązania już powstałego w określonym kształcie prawnym i wymagalnego pod rządami ustawy dawnej. Zasady intertemporalne dotyczące oceny powstania zobowiązania pozwanej do zwrotu wkładu oceniać trzeba zatem zgodnie z art. XXVI i XLIX § 1 tych przepisów.

Już prima facie błędne założenie skarżącej, że niewykonanie przez pozwaną zobowiązania powstałego pod rządami ustawy Prawo Spółdzielcze powoduje ocenę przesłanek jego powstania na podstawie ustawy nowej o spółdzielniach mieszkaniowych, uchyla potrzebę odpowiedzi. Nie stanowią istotnego zagadnienia prawnego takie problemy prawne, których rozstrzygnięcie nie miałoby żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd drugiej instancji i taki też charakter mają dwa kolejne zagadnienia dotyczące dopuszczalności zakwalifikowania potrącenia jako uznania niewłaściwego długu i możliwości zakwalifikowania potrącenia długu członka spółdzielni z tytułu czynszu z jego wierzytelnością z tytułu wkładu mieszkaniowego jako czynności powodującej przerwę przedawnienia.

Nawet bowiem przy przyjęciu pozytywnej odpowiedzi na oba pytania skuteczne potrącenie obu wierzytelności prowadzić musi do wyniku sprawy tożsamego z rozstrzyg nięciem Sądu drugiej instancji.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.) i orzec o wynagrodzeniu pełnomocnika powódki z urzędu na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 i § 16 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016, poz. 1714). aw jw