Postanowienie Sądu Najwyższego z 5 stycznia 2018 r.

Określone w art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Powód P. A. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 lutego 2017 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, aby skarga powoda była oczywiście uzasadniona. Skarżący zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 52 § 2 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), uzasadnia polemiką z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów przeprowadzoną przez orzekające w sprawie sądy, c o jest niedopuszczalne w skardze kasacyjnej (art. 398 3 § 3 k.p.c.) Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę - w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398 13 § 1 k.p.c.).

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej pozwanej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). aw jw 3