Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2017 r.

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 398 9 § 1 pkt 1 -4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia. Chociaż skarżąca wnioskodawczyni powołała się na przesłankę określoną w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., to na s. 3 w uzasadnieniu wniosku nie przedstawiła argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o wystąpieniu istotnego zagadnienia prawnego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w istocie przedstawia na s. 3, w odmiennym tylko ujęciu, tożsame kwestie podniesione w ramach uzasadnienia pierwszej podstawy kasacyjnej. Ponadto, skarżąca błędnie utożsamia występowanie istotnego zagadnienia prawnego z rozbieżnościami w interpretacji art. 1019 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 84 § 2 k.c., występującymi jedynie w piśmiennictwie a nie w orzecznictwie sądów, a przecież są to dwie odrębne od siebie ustawowe przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, których nie należy utożsamiać, o czym świadczy brzmienie art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i kasacyjnej do rozpoznania, działając na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. aw jw