Postanowienie Sądu Najwyższego z 28 maja 2020 r.

Strona powodowa Miasto W. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 kwietnia 2019 r., odrzucającego jej apelację w zakresie kwoty 47 871,42 zł i zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 października 2018 r. poprzez oddalenie powództwa co do kwoty 677 984,19 zł. Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, tzn. jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi, wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 398 13 § 2 k.p.c.) oraz w związku z podstawą prawną zaskarżonego wyroku (por. postanowienia: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ. oraz z dnia 3 lutego 2012 r. II UK 271/11, nie publ.).

Natomiast przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z uwagi na potrzebę wykładni przepisów prawa wymaga od skarżącego wskazania, które przepisy mają być poddane wykładni Sądu Najwyższego. Konieczny jest również opis wątpliwości związanych z wykładnią powołanych przepisów, polegający na zarysowaniu możliwych sposobów jej dokonania, wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawieniu własnej propozycji interpretacyjnej.

W przypadku powoływania się na rozbieżności w orzecznictwie należy również, choćby przykładowo, wskazać orzeczenia, w których ten sam przepis prawa byłby odmiennie wykładany (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2016 r., I UK 466/15; z dnia 27 listopada 2015 r., IV CSK 330/15 - nie publ), przy czym nie chodzi tu o rozbieżności w wykładni pomiędzy sądem pierwsze j i drugiej instancji, które orzekały w danej sprawie (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia lutego 2014 r., IV CSK 505/13, nie publ.).

Jeżeli jednak Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii wykładni powołanych przepisów i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu, brak jest interesu publicznego w przyjęciu takiej skargi (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2014 r., II UK 515/13; z dnia 16 lipca 2013 r., II UK 142/13 - nie publ.). W sprawie niniejszej strona skarżąca sformułowała następujące zagadnienia prawne: Czy roszczenie gminy z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości jest roszczeniem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej? Ponadto skarżący wskazał na potrzebę dokonania wykładni art. 118 k.c. w związku z tym samym problemem prawnym.

Odnosząc się' do problematyki przedstawionej przez stronę powodową na uzasadnienie występowania istotnego zagadnienia prawne go oraz potrzeby dokonania wykładni art. 118 k.c. Sąd Najwyższy stwierdza, że zagadnienie to pozbawione jest przymiotu nowości. Znaczy to, że zostało już rozwiązane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a Sąd Najwyższy nie dostrzega takiej zmiany okoliczności społecznych, która uzasadniałaby odstąpienie od dotychczasowego stanowiska. Strona powodowa nie wskazywała również na tego rodzaju okoliczności.

Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, wykładnia tego przepisu nie wzbudza też wątpliwości w orzecznictwie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym roszczenie Gminy z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości jest roszczeniem związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2011 r., III CSK 72/10, nie publ.; z dnia 22 września 2005 r„ IV CK 105/05, niepubl.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach orzekł zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. jw