Sygn. akt I CSK 592/19
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski Dnia 31 stycznia 2020 r. w sprawie z wniosku M. C. przy uczestnictwie T. C. o stwierdzenie nabycia spadku, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 31 stycznia 2020 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 marca 2019 r., sygn. akt IV Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 marca 2019 r. Sąd Okręgowy w W. w sprawie o stwierdzenie spadku oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia 27 lipca 2016 r. Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że potrzeba przyjęcia skargi do rozpoznania jest w sposób oczywisty uzasadniona, a uchybienia sądów pierwszej i drugiej instancji są oczywiste.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Przewidziane w art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaganie złożenia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania oraz jego uzasadnienie zmusza skarżącego do przedstawienia argumentów przemawiających za tym, że – oprócz podstaw do zaskarżenia orzeczenia – są także przyczyny kasacyjne, a więc powody wykraczające poza indywidualny, prywatny interes skarżące go. Wynika to z ogólnego założenia systemowego, że skarga kasacyjna jako nadzwyczajny środek zaskarżenia od orzeczeń prawomocnych uwzględnia także szeroko rozumiany interes publiczny, ujęty w art. 398 9 k.p.c.
Wnosząc skargę kasacyjną, wnioskodawca – podniósłszy podstawy przewidziane w art. 398 3 § 1 k.p.c. – w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania podniósł, że „potrzeba przyjęcia niniejszej skargi kasacyjnej wynika z faktu, że jest ona w sposób oczywisty uzasadniona, zaś uchybienia sądów tak pierwszej, jak i drugiej instancji wykazane w skardze – oczywiste”. To uzasadnienie formalnie spełnia wymagania przewidziane w 398 4 § 2 k.p.c., tkwi w nim bowiem element motywacyjny, w istocie jednak sprowadza się tylko do nieco rozbudowanego leksykalnie powtórzenia treści art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. W tym uzasadnieniu nie można odnaleźć żadnego istotnego argumentu przemawiającego za przyjęciem skargi do rozpoznania, w tej konkretnej sprawie i w stosunku do zaskarżonego orzeczenia.
Wprawdzie oczywista zasadność skargi w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. nie wymaga szerokiej motywacji, musi jednak mieć wsparcie w mocnych, jednoznacznych i dla każdego oczywistych stwierdzeniach i argumentach. Takich argumentów skarżący w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie przedstawił; także takich, które mogłyby być podłożem oceny jego pokrzywdzenia ( gravaminis ). W tej sytuacji wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania należy uznać za bezzasadny, dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 39 8 9 § 2 k.p.c.). aj
