Postanowienie Sądu Najwyższego z 18 stycznia 2019 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podniesiono nieważność postępowania oraz oczywistą zasadność skargi. Nie ma tu jednak nieważności postępowania, bo zastępca dyrektora zakładu karnego, który udzielił radcy prawnemu pełnomocnictwa do występowania w tej sprawie, był należycie umocowany do dokonania takiej czynności – wystarczające do reprezentowania zakładu karnego było pełnomocnictwo do czynienia tego na wypadek, potwierdzonej listą obecności, nieobecności dyrektora zakładu.

Skarga nie jest też oczywiście uzasadniona – zarzuty w tym zakresie w niej zawarte stanowią jedynie polemikę z zaskarżonym orzeczeniem. Niewątpliwie w takim stanie faktycznym, ze względu na popełnione uprzednio przez uczestnika postępowania czyny, jego zachowanie już po opuszczeniu zakładu karnego, a także wnioski płynące z przedstawionych w sprawie opinii biegłych, wynikało, że Sądy mogły uznać, iż występuje bardzo wysokie ryzyko popełnienia przez niego nowego czynu przeciwko wolności seksualnej. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. aj