Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2016 r.

Określone w art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być, zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Pozwany B. S.A. z siedzibą w W. we wniesionej skardze kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 maja 2015 r. wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Szczegółowa analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwala na stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz aby skarga była oczywiście uzasadniona. Istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 398 8 § 1 pkt 1 k.p.c., ujęte w postaci pytania, nie może być sformułowane w taki sposób, że odpowiedź na nie zależy od ustaleń faktycznych, które powinny być dokonane w postępowaniu przed orzekającymi już w sprawie sądami.

Tak zaś sformułował pytanie skarżący, gdyż to czy wykonawca ponosi odpowiedzialność za opóźnienie w realizacji prac należy do sfery ustaleń faktycznych, a nie wykładni prawa albo jego prawidłowego zastosowania w konkretnym stanie faktycznym. Ponadto, jeżeli skarżący oczekuje od Sądu Najwyższego wyjaśnienia istotnego zagadnienia prawnego to nie może jednocześnie twierdzić, że zaskarżone orzeczenie zawiera oczywiste błędy, które mogą być zauważone bez przeprowadzenia pogłębionej analizy prawniczej, gdyż takie stwierdzeni a wzajemnie się wykluczają. Wskazać należy, że nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia - z urzędu (art. 398 13 § 1 k.p.c.). Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

Na wniosek powoda zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie art. 98 § 1 i 3, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. aw db