Sygn. akt I CSK 686/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku W.P. i A.P. przy uczestnictwie P. S.A. w L. o ustanowienie służebności przesyłu, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I Ca (…), Dnia 28 listopada 2017 r. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości oraz oczywistej zasadności skargi. Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.
W odniesieniu do kwestii potrzeby wykładni przepisów prawnych skarżący uznają, że zachodzi rozbieżność co do wykładni art. 7 k.c. w zakresie oceny dobrej wiary przedsiębiorstwa przesyłowego (lub jego poprzednika prawnego) przy rozpoczynaniu posiadania nieruchomości w zakresie prowadzącym do zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej swą treścią służebności przesyłu. Wskazanej rozbieżności jednak nie sposób dostrzec. Powołane przez skarżących dwa orzeczenia Sądu Najwyższego nie pozostają ze sobą w żadnej sprzeczności. Z samego faktu, że przedsiębiorca przesyłowy nie może wykazać dowodem w postaci decyzji administracyjnej podstawy ustanowienia urządzeń przesyłowych, nie wynika obalenie domniemania prawnego dobrej wiary z art. 7 k.c. Zagadnienie to pozostaje zawsze w ocenie faktycznej konkretnej sprawy.
W okolicznościach tej sprawy poczyniono ustalenia faktyczne, które wiążą sąd, iż na podstawie przedstawionych dowodów należy przyjąć dobrą wiarę uczestnika postępowania. Sąd nie przyjął zaś - jak sugeruje wniosek skarżących - ogólnej interpretacji art. 7 k.c. , która nie apriorycznie dopuszczałaby lub wykluczała obalenie tego domniemania drogą innych środków dowodowych niż dokumenty. Szczegółowa analiza treści skargi prowadzi do wniosku, że nie jest ona oczywiście uzasadniona.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 1 k.p.c. a contrario ). jw
