Sygn. akt I CSK 689/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska Dnia 28 grudnia 2016 r.
w sprawie z wniosku G. C. przy uczestnictwie D. C., J. C. K. i A. C. o wpis, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestnika D. C. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt IV Ca (…)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. ustala, że uczestnicy ponoszą koszty postępowania kasacyjnego związane z ich udziałem w tym postępowaniu.
Uzasadnienie
W związku ze skargą kasacyjną uczestnika D. C. od postanowienia Sądu Okręgowego w W. należy podnieść, co następuje: Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji, silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających uchybienia, lecz ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej, implikuje poddanie jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów, kwalifikujących ją do przedstawienia Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.
Stosownie do 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Oparcie wniosku na oczywistej zasadności skargi wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka ( prima facie ) bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08).
Oczywista zasadność skargi wynika, zdaniem uczestnika, z oczywistego przekroczenia przez Sąd Okręgowy zakresu jego kognicji określonej w art. 626 8 k.p.c., czego jednak nie potwierdza obszerna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, odwołującego się do dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego wykładni tego przepisu. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji. jw
