Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 maja 2017 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej wskazano wyłącznie na oczywistą zasadność skargi. Tymczasem, o ile z rozstrzygni ęciem można polemizować, np. co do nieuznania przez sądy meriti podniesienia zarzutu przedawnienia za nadużycie prawa (art. 5 k.c.), o tyle lektura zaskarżonego orzeczenia nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego wyłożenia czy zastosowania prawa: Sądy zajęły jedno z możliwych na tle tej złożonej sytuacji stanowisk.

Trzeba podkreślić, że Sąd Najwyższy wypowiadał się już kilkakrotnie na tle podobnych stanów faktycznych i przyjął, że w razie zbycia nieruchomości przejętej w trybie dekretu o reformie rolnej, mimo że pod ten dekret nie podpadała, roszczenie w każdym przypadku ulega przedawnieniu po upływie 10 lat od zbycia nieruchomości ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r., II CSK 128/12, OSNC 2013, nr 6, poz. 79). Z e względu na specyfikę stanu faktycznego sprawy jest zasadne nieobciążanie skarżącego kosztami postępowania (art. 102 k.p.c.). W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i kasacyjnej do rozpoznania. aw aj