Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 kwietnia 2018 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W świetle tej regulacji, cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Jednocześnie przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej spra wie. Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłankę z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Wskazała, że Sądy pierwszej i drugiej instancji dokonały błędnej wykładni art. 172 k.c. w zw. z art. 336 k.c. i niezasadnie uznały, że w niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie mogła nabyć nieruchomości przez zasiedzenie albowiem jej posiadanie nie było samoistne.

Ponadto przez niezastosowanie przepisów art. 172 k.c. w zw. z art. XLI § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Przepisów wprowadzających kodeks cywilny, art. 50 dekretu z dnia 11 października 1946 r. - Prawo rzeczowe, a także art. 2262 Kodeksu Napoleona, Sądy niezasadnie oddaliły wniosek o stwierdzenie zasiedzenia, mimo że przesłanki zasiedzenia nieruchomości zostały spełnione. Oczywista zasadność skargi, jak wyjaśniono w orzecznictwie, to stan sprawy wskazujący, że zaskarżone orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym już tylko przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Chodzi, więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).

Skarżąca nie wykazała, że w sprawie występuje tak rozumiana oczywista zasadność skargi kasacyjnej. Ograniczyła się bowiem przedstawienia własnej oceny rozstrzygnięcia oraz polemiki z ustalaniami faktycznymi poczynionymi w sprawie. Uszło uwagi skarżącej, że zgodnie z art. 398 3 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 398 13 § 2 k.p.c.).

Z tych względów należało do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 §3 k.p.c. w związku z § 5 pkt 1 i § 2 pkt 6 oraz § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst. jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265). jw a.ł.