Postanowienie Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2018 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie województwo wniosło skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołało się jedynie na oczywistą zasadność skargi. Po pierwsze, ma ona wynikać z oczywistego naruszenia przepisów postępowania przez to, że Sąd II instancji w uzasadnieniu swojego wyroku nie wyjaśnił, dlaczego niektórym dowodom daje wiarę, a innym nie.

W szczególności nie dostrzegł i nie odniósł się do różnic między sytuacją powódki a sytuacjami, w jakich byli dwaj wskazani przez nią doktoranci, co w treści skargi kasacyjnej wyłuszczono. Z tego względu skarga nie jest jednak oczywiście uzasadniona. Sąd II instancji przyjął ustalenia Sądu I instancji za własne i w tym zakresie należy uznać, że zaakceptował i rozważył argumenty na rzecz pozwanego. Natomiast musiał w swoim uzasadnieniu przede wszystkim podnosić argumenty na rzecz powódki, skoro wydał orzeczenie reformatoryjne. Można oczywiście polemizować z dokonaną przez niego oceną dowodów, jednakże na etapie postępowania kasacyjnego w ogóle nie podlega ona kontroli, bo ustawodawca wyłączył z zakresu dopuszczalnych podstaw kasacyjnych kwestie ustalenia stanu faktycznego w sprawie i oceny dowodów.

Tym bardziej zatem nie mogą przemawiać o oczywistej zasadności skargi, a sama treść uzasadnienia skarżonego orzeczenia nie jest na tyle wadliwe, aby w ymykała się kontroli kasacyjnej. Drugim, zdaniem skarżącego, argument em świadczący m o oczywistej zasadności skargi jest zastosowanie art. 58 § 2 k.c. w sytuacji, gdy uchwała województwa jest zgodna z prawem, a w szczególności niedostrzeżenie przez Sąd meriti, że województwo wiąże dyscyplina finansów publicznych, zatem nie może ono swobodnie decydować wbrew regulaminowi dotyczącemu zasad dysponowania tymi środkami. Jednakże wspomniana uchwała nie jest czynnością prawną, zatem nawet jej sprzeczność z zasadami współżycia społecznego nie powoduje jej nieważności.

Co więcej, czynnością prawną sprzeczną z zasadami współżycia społecznego nie jest też jednostronne rozwiązanie umowy na podstawie takiej uchwały, gdy bowiem taka uchwała zostaje podjęta, to zasada legalizmu wymaga, aby została wykonana. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. aj