Postanowienie Sądu Najwyższego z 14 czerwca 2019 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany zaskarżył orzeczenie Sądu II instancji skargą kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynikać stąd, że w sposób oczywisty niektóre z przesłanek actio pauliana nie zostały w tej sprawie udowodnione przez syndyka, podczas gdy ciężar dowodu spoczywa właśnie na syndyku.

P o pierwsze, gdy chodzi o okoliczność uzyskania przez pozwanego korzyści, kwestia ta jest oczywista – już uzyskanie dodatkowych zabezpieczeń istniejących wierzytelności w postaci hipotek jest okolicznością korzystną dla dłużnika. P o drugie, w kwestii pokrzywdzenia wierzycieli wyraźnie w zaskarżonym orzeczeniu, z powołaniem się na wcześniejsze orzeczenie, wskazano, że uczynienie środków finansowych dłużnika niedostępnymi dla wierzycieli, co jest skutkiem hipoteki dającej przecież pierwszeństwo zaspokojenia się uprawnionemu z niej, może nawet świadczyć o niewypłacalności dłużnika. Niewątpliwie zatem uprzywilejowanie zaspokojenia jednego z wierzycieli przez wzmocnienie jego wierzytelności oznacza też pokrzywdzenie pozostałych.

P o trzecie, w skardze wskazano na brak związku przyczynowego wynikający z faktu nieustalenia wysokości wszystkich długów upadłego i wartości masy upadłości, aby móc ocenić, czy te dodatkowe zabezpieczenia wierzytelności jednego z wierzycieli będą miały wpływ na zakres zaspo kojenia pozostałych wierzycieli. Choć rzeczywiście Sąd nie dokonał w tym postępowaniu precyzyjnych kalkulacji, co jednak jest przede wszystkim trwającego przecież postępowania upadłościowego, to z całokształtu okoliczności, a zwłaszcza postępowania dłużnika, obecności innych wierzycieli oraz uznania przez Sąd w postępowaniu o ogłoszenie upadłości dłużnika, że jest on niewypłacalny, wynika jasno, że w zasadzie nie jest możliwe pełne zaspokojenie wszystkich jego wierzycieli.

Konkludując, o ile podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mogą stanowić uzasadnienie zarzutów kasacyjnych, o tyle nie dowodzą one, aby Sąd II instancji w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył lub zastosował prawo. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. a aj