Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 października 2016 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Strona pozwana wniosła o przyjęcie skargi do rozpoznania w oparciu o dwie pierwsze przesłanki.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, „zagadnienie prawne" w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).

Zadaniem wnoszącego skargę kasacyjną jest nie tylko powołanie się na problem prawny bazujący na przepisach wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej, ale również przedstawienie odpowiedniego wywodu jurydycznego, wykazującego na wadliwość rozwiązania postawionego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sądu drugiej instancji (zob. po stanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).

Natomiast uzasadnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II PK 274/11, nie publ.). Skarżący dopatrywał się istotnego zagadnienia prawnego w problemie związku między ceną sprzedaży uzyskaną za nieruchomość po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ceną zakupu tej nieruchomości przed wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wysokością odszkodowania.

Wskazał również na potrzebę wykładni art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście rozumienia zawartego tam pojęcia „odszkodowania".

Należy podkreślić, że zagadnienie prawne" w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, tymczasem wykładnia wskazanego powyżej przepisu była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań §ądu Najwyższego, i nie powinna budzić żadnych wątpliwości (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 25 listopada 2015 r., IV CSK 97/15, Biuletyn SN 2016, nr 1, s. 11; z dnia 9 kwietnia 2015 r., II CSK 336/14, nie publ.; z dnia 9 marca 2016 r., II CSK 411/15, Gazeta Prawna 2016, nr 56, s. 7; z dnia 17 grudnia 2008 r., I CSK 191/08, Monitor Prawniczy 2015, nr 9, s. 489; z dnia 23 kwietnia 2009 r., IV CSK 508/08, nie publ.; z dnia 11 marca 2011 r., II CSK 321/10, OSNC-ZD A/2012 poz. 15; z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CSK 680/12, Monitor Prawniczy 2015, nr 9, s. 489).

Również przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odnośnie powyższego zagadnienia nie zawiera takiej argumentacji jurydycznej, w skazującej na możliwość wystąpienia odmiennych ocen prezentowanego problemu oraz na to, że powyższy przepis nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów fakty cznych.

Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw