Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 listopada 2016 r.

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2016 r. Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił apelację powódki w sprawie o zapłatę. Zdaniem tego Sądu powódka wniosła apelację od orzeczenia nieistniejącego ponieważ podług sentencji wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 grudnia 2014 r ., orzeczono jedynie co do uchylenia nakazu zapłaty wydanego w postępowaniu nakazowym w dniu 3 grudnia 2013 nr., a nie rozstrzygnięto co do meritum sprawy, w której powódka domagała się zasądzenia kwoty 900000 zł z odsetkami. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła powódka domagając się uchylenia tego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z sentencji wyroku Sądu Okręgowego z dnia 10 grudnia 2014 r. wynika, że Sąd orzekł jedynie o uchyleniu nakazu zapłaty z dnia 3 grudnia 2013 r., natomiast nie sformułował rozstrzygnięcia oddalającego powództwo. Jurysdykcyjną częścią wyroku jest wyłącznie jego sentencja nie zaś jego uzasadnienie. Pominięcie przez sąd w sentencji orzeczenia kończącego sprawę w instancji o całości żądania, stwarza stronie uprawnienie do domagania się uzupełnienia orzeczenia, nie daje natomiast podstawy do zaskarżenia nieistniejącego orzeczenia. Nie można bowiem zaskarżyć orzeczenia, które nie istnieje (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2011 r., I CSK 138/11, nie publ ., z dnia 5 września 2008 r., I CZ 61/08 - nie publ., z dnia 8 sierpnia 2012 r., III CZ 58/12, nie publ.). Przeto rozstrzygnięcie Sądu Apelacyjnego należało uznać za trafne.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398 14 k.p.c. db