Postanowienie Sądu Najwyższego z 12 listopada 2019 r.

Sędzia Sądu Okręgowego w O. R. C. , pismem z dnia 9 września 2019 r., wniósł do Sądu Najwyższego – Izby Dyscyplinarnej zażalenie na uchwałę Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w (…) z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt ASDo (…), którą zezwolono na pociągnięcie go do odpowiedzialności karnej za przestępstwa wskazane we wniosku Prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w S. z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt S. (…). Następnie pismem z dnia 21 października 2019 r. wniósł o zawieszenie postępowania do czasu wydania przez TSUE orzeczenia w sprawie skierowanej przeciwko Polsce przez Komisję Europejską, w związku z nowym systemem środków dyscyplinarnych.

Podniósł tezę o wadliwości powołania sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, w związku z zainicjowaniem przez Komisję Europejską w/w postępowania oraz innymi zdarzeniami, u których podstaw legła wątpliwość, co do zgodności z prawem traktatowym powołania i zasad funkcjonowania Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Jednocześnie wniósł o wyłączenie sędziów Izby Dyscyplinarnej od rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania, z uwagi na to, że orzekając w przedmiocie zawieszenia postępowania będą musieli wypowiedzieć się, co do legalności powołania sędziów Izby Dyscyplinarnej, a zatem i własnego.

Zarządzeniem z dnia 5 listopada 2019 r., do rozpoznania zażalenia sędziego R. C. na uchwałę Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w (…) z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt ASDo (…), zostali wyznaczeni, obok ławnika Sądu Najwyższego, sędziowie Sądu Najwyższego – Jacek Wygoda i Adam Roch. Sąd Najwyższy w tym też składzie jest, co oczywista, właściwy do rozpoznania wniosku sędziego o zawieszenie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek o wyłączenie sędziów został skierowany jeszcze przed wyznaczeniem składu orzekającego do rozpoznania sprawy, którą zainicjowało zażalenie sędziego na uchwałę Sądu Dyscyplinarnego przy Sądzie Apelacyjnym w (…) i dotyczył wszystkich sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego. Miał zatem charakter abstrakcyjny i wobec tego był niedopuszczalny. W świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego wniosek o wyłączenie musi bowiem dotyczyć imiennie wskazanego sędziego (sędziów), wyznaczonego (wyznaczonych) do rozpoznania sprawy. Zważywszy jednak na to, że wniosek został skierowany na posiedzenie i nastąpiło to po wyznaczeniu składu orzekającego do rozpoznania sprawy, uznać należało, że skonkretyzował się w odniesieniu do sędziów – Jacka Wygody i Adama Rocha i rozpoznać go w tym tylko zakresie.

W tym przedmiocie stwierdzić trzeba, że wniosek jest bezzasadny, gdyż okoliczności w nim podniesione, w sposób oczywisty, w ogóle nie dotyczą przesłanek ustawowych określonych w rozdziale 2 Działu II Kodeksu postępowania karnego i tym samym całkowicie odrywają się od kwestii bezstronności wyżej wskazanych sędziów. Należy przy tym podkreślić, że gdyby wniosek o zawieszenie postępowania nie został nawet w przyszłości uwzględniony, z uwagi na odrzucenie argumentacji wnioskodawcy, co do istnienia wyżej wskazanych wątpliwości, to nie będzie to oznaczać braku bezstronności orzekających w jego przedmiocie sędziów, gdyż ewentualna odmowa zawieszenia – z istoty rzeczy – nie wpływa w żaden sposób na ich uprawnienie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego. W pozostałym zakresie wniosek, jako niedopuszczalny ze wskazanych na wstępie względów, należało pozostawić bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej.