Postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2022 r.

Zarządzeniem z dnia 4 lutego 2022 r. sędzia Sądu Najwyższego wyznaczył na podstawie art. 81 § 1 k.p.k. w zw. z art. 78 § 1a k.p.k. i art. 84 § 3 k.p.k. skazanemu J. S. obrońcę z urzędu w osobie adwokata K. G. celem sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 28 września 2020 r. zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia 14 listopada 2019 r., w sprawie II K (…), lub poinformowania Sądu Najwyższego, że nie stwierdzono podstaw do złożenia takiego wniosku W dniu 18 lutego 2022 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo obrońcy informujące o braku podstaw do wniesienia wniosku o wznowienie w/w postępowania. Jednocześnie obrońca wniósł o zasądzenie na jego rzecz stosownego wynagrodzenia składając oświadczenie, że koszty te nie zostały uiszczone przez skazanego.

W ocenie Sądu Najwyższego wniosek obrońcy zasługiwał na uwzględnienie. Wyznaczony obrońca z urzędu wykonał nałożone na niego obowiązki i nie uzyskał wynagrodzenia za przeprowadzone czynności. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Natomiast wysokość tego wynagrodzenia regulują odpowiednio przepisy § 2 pkt 1, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 18 t.j.).

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.