Postanowienie Sądu Najwyższego z 29 lipca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Legnicy, właściwy do przeprowadzenia czynności przesłuchania małoletnich pokrzywdzonych: T. S. , J. B. oraz B. B., postanowieniem z 4 lipca 2024 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o jej przekazanie innemu sądowi równorzędnemu, motywując to faktem, iż rodzicami osoby podejrzewanej o popełnienie przestępstw z art. 200 § 1 k.k. i in. są: Sędzia Sądu Rejonowego w Legnicy X. Y. , która do stycznia 2024 r. kolejno przez dwie kadencje sprawowała funkcję Prezesa Sądu Rejonowego w Legnicy oraz X.1 Y.1, emerytowany funkcjonariusz Policji, który był zatrudniony w L ..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Nie budzi wątpliwości, że stosowanie przepisu art. 37 k.p.k. ma wyjątkowy charakter z uwagi na możliwość odstąpienia od właściwości miejscowej sądu. Przekazanie sprawy powinno nastąpić jedynie w sytuacji, gdy występują realne okoliczności, które mogą zagrażać, w wypadku rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, dobru wymiaru sprawiedliwości. Za takie okoliczności można uznać tego rodzaju sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie, nawet mylne, o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny (por.: postanowienia Sądu Najwyższego z: 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, z. 9 -10, poz. 68 i 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R-OSNKW 2008, poz. 2280). Wystąpienie takich okoliczności sygnalizuje w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w Legnicy, sprawa bowiem dotyczy zachowań osoby najbliższej m.in. sędziego tego Sądu. Taka sytuacja bezsprzecznie w odbiorze społecznym mogłaby wywołać przekonanie o możliwości braku obiektywizmu orzekających w tej sprawie sędziów Sądu Rejonowego w Legnicy. W związku z tym Sąd Najwyższy, w pełni podzielając argumentację sądu występującego zawartą w uzasadnieniu postanowienia, przekazał sprawę o przesłuchanie małoletnich świadków: T. S., J. B. oraz B. B. Sądowi Rejonowemu w Świdnicy, jako równorzędnemu Sądowi Rejonowemu w Legnicy. [J.J.] r.g.