Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 marca 2022 r.

M. S. pismem datowanym na 5 stycznia 2022 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego 12 stycznia 2022 r., wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie stwierdzenia przewlekłości postępowania przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt I NSP 197/21 domagając się jego uchylenia lub uzupełnienia poprzez uwzględnienie uprzednio wnoszonych żądań. Skarżący wniósł także o zwrot kosztów. Postępowanie w sprawie toczącej się przed Sądem Najwyższym pod sygn. I NSP 197/21 zostało prawomocnie zakończone 15 grudnia 2021 r. poprzez pozostawienie skargi bez rozpoznania. Ponadto Sąd Najwyższy zwolnił skarżącego od opłaty oraz wydatków postępowania obciążając nimi Skarb Państwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 430 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k. albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Stosownie do art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Przepisy te, z mocy art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j.

Dz.U. 2018, poz. 75; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość), stosuje się odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek skargi na naruszenie praw a strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2021 r., sygn. akt I NSP 197/21, pozostawiające bez rozpoznania skargę M .S. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu toczącym się przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. akt I NSP 148/21, jest niedopuszczalne z mocy ustawy. Zważyć bowiem należy, że przepisy ustawy o skardze na przewlekłość nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na skutek wniesienia skargi na przewlekłość postępowania.

Postępowanie ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki zostało uregulowane jako postępowanie incydentalne, oparte na modelu postępowania jednoinstancyjnego. Z tego względu stronie nie przysługuje środek odwoławczy od orzeczeń i innych rozstrzygnięć wydanych w toku postępowania prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2005 r., I KZP 44/05; uchwałę Sądu Najwyższego z: 21 września 2005 r., I KZP 24/05). Odnotować ponadto należy, że Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 23 marca 2006 r., III SPZP 3/05 (OSNP 2006, nr 21 -22, poz. 341), mającej moc zasady prawnej, stwierdził, że na postanowienie w przedmiocie przewlekłości postępowania zażalenie nie przysługuje.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia. Wniosek skarżącego o zwrot kosztów jest niezasadny, gdyż w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia opłat nie pobiera się, zaś w postępowaniu, które zaskarżył (I NSP 197/21) został zwolniony od opłaty oraz wydatków.