Postanowienie Sądu Najwyższego z 22 czerwca 2022 r.

M. S. pismem z 5 stycznia 2022 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2021 r., sygn. I NSP 210/21 o pozostawieniu bez rozpoznania skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w […] w sprawie o sygn. II S […] , mającej za przedmiot postępowanie zainicjowane skargą na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy o sygn. V S […] Sądu Okręgowego w L..

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 430 § 1 k.p.k. sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 k.p.k. albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Stosownie do art. 429 § 1 k.p.k. prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Przepisy te, z mocy art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania spraw y w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (t.j. Dz.U. 2018, poz. 75; dalej: ustawa o skardze na przewlekłość), stosuje się odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek skargi. Wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2021 r., I NSP 210/21 jest niedopuszczalne z mocy ustawy, jak stanowi bowiem art. 430 § 2 k.p.k. na postanowienie Sądu Najwyższego w przedmiocie pozostawienia środka odwoławczego bez rozpoznania zażalenie nie przysługuje.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 430 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji.