Sygn. akt I NSP 252/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 30 czerwca 2026 r. SSN Leszek Bosek w sprawie z powództwa W. B. przeciwko Bank Spółce Akcyjnej w W. o ustalenie i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 30 czerwca 2026 r. na skutek skargi W. B. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie o sygn. II C 2196/20 i Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 1845/24, przekazuje sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie.
Uzasadnienie
Pismem z 24 kwietnia 2026 r. W. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Sądu Apelacyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość postępowania w sprawie VI ACa 1845/24. .
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym – właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24; z 30 lipca 2025 r., I NSP 146/25). Analiza uzasadnienia skargi wskazuje, że skarżący kwestionuje sprawność postępowania zarówno przed sądem pierwszej, jak i drugiej instancji. Skarżący przedstawił przebieg postępowania od 11 sierpnia 2020 r. tj. od dnia złożenia pozwu o ustalenie i zapłatę. Wskazał, że „przedmiotowe postępowanie trwa od 5 lat i 8 miesięcy, co już samo w sobie stanowi zdecydowanie nadmierny czas rozpoznania sprawy”.
Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania prowadzonego przed Sądem Okręgowym w Warszawie o sygn. akt II C 2196/20, jak i przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. VI ACa 1845/24, właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Warszawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 200 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 398 21 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość orzekł, jak w sentencji. [kf] [a.ł]
