Postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2016 r.

Wyrokiem z 4 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim w sprawie z powództwa A. F. przeciwko Powiatowi B. o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, na skutek apelacji powódki i pozwanego oddalił obie apelacje oraz zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania za instancję odwoławczą. Powódka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka wskazała na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Oczywistej zasadności skargi powódka upatruje w prowadzeniu postępowania odwoławczego przeciwko Powiatowi B. zamiast przeciwko M. w Ł. , co uniemożliwiło dokonanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazała również na rażącą obrazę art. 23 1 § 1 k.p., co miało istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, a nadto art. 45 § 2 k.p. przez nietrafne przyjęcie, że przepis ten został prawidłowo zastosowany w sprawie z uwagi na niemożliwość przywrócenia powódki do pracy, mimo że stan faktyczny pozwalał na przyjęcie, że M .2 został przejęty przez M. , co oczywiście umożliwiało przywrócenie powódki do pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Stosownie do art. 398 9 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 398 4 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.

Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 398 9 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.

W sprawie brak jest jednak oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu zasadność przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca nie wskazuje przepisu prawa procesowego, który miałby zostać naruszony na skutek prowadzenia postępowania odwoławczego przeciwko Powiatowi B. zamiast przeciwko M. w Ł.. Ponadto podnoszone przez skarżącą kwestie były już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w wyroku z 5 kwietnia 2016 r., I PK 5/16, niepubl., zapadłym w tożsamym stanie faktycznym i prawnym, i zostały rozstrzygnięte, inaczej niż życzy sobie tego skarżąca.

W wyroku tym stwierdzono, że w przypadku podmiotów zajmujących się działalnością społeczną (edukacyjno - wychowawczą) dla rozstrzygnięcia, czy doszło do przejścia zakładu pracy lub jego części na nowego pracodawcę pierwszorzędne znaczenie należy przypisać celom i zadaniom realizowanym przez takich pracodawców, natomiast kryteria i okoliczności o charakterze majątkowym mają znaczenie jedynie pomocnicze. W rezultacie z uwagi na odmienny charakter zadań realizowanych przez obydwie wskazywane przez skarżącą placówki nie doszło do przejścia zakładu pracy lub jego części na nowego pracodawcę w rozumieniu art. 23 1 k.p. W tej sytuacji następcą prawnym zlikwidowanej powiatowej jednostki organizacyjnej stała się właściwa jednostka samorządu terytorialnego, którym w sprawie był Powiat B ełchatowski.

Jak wskazano na to już w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2016 r., I PK 238/15, niepubl., przesądza to o niezasadności zarzutu obrazy art. 45 § 2 k.p. Z przedstawionych względów skarga kasacyjna nie jest w oczywisty sposób uzasadniona w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ud zielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).