Wyrok Sądu Najwyższego z 16 marca 2017 r.

Wyrokiem z dnia 6 października 2014 r. Sąd Rejonowy w C. zasądził od strony pozwanej B. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. solidarnie na rzecz powodów […] kwotę 12. 115,35 zł z ustawowymi odsetkami od 29 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty (pkt I), w pozostałym zakresie powództwa oddalił (pkt II). Sąd Rejonowy ustalił, że B. Ż. był zatrudniony u strony pozwanej od 5 stycznia 1988 r. Na podstawie aneksu do umowy o pracę z dnia 1 stycznia 2008 r. wykonywał pracę na stanowisku ślusarz -spawacz. Dnia 27 listopada 2012 r. B. Ż. uległ wypadkowi, w wyniku którego doznał urazu: złamania miednicy, ran tłuczonych dartych uda i podudzia. Poszkodowany został przewieziony do szpitala, gdzie został przebadany alkomatem na zawartość alkoholu.

Pierwszy pomiar został zrobiony o godzinie 10:01 i wykazał zawartość alkoholu 0,26 mg/dm 3, drugi pomiar z godziny 10:16 wykazał 0,27 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu. O godzinie 10:50 zostało przeprowadzone badanie krwi, które wykazało 0,0%. Oświadczeniem z dnia 17 grudnia 2012 r. pozwana rozwiązała z B. Ż. umowę o pracę, bez zachowania okresu wypowiedzenia. Pozwana wskazała, że przyczyną rozwiązania umowy było stawienie się powoda w dniu 27 listo pada 2012 r. do pracy i podjęcie pracy na stanowisku ślusarza -spawacza w stanie nietrzeźwości. Jako podstawę rozwiązania umowny o pracę pozwana wskazała art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Powód B. Ż. zmarł 24 listopada 2013 r. W charakterze następców prawnych wstąpili żona i dzieci zmarłego.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że sporna w przedmiotowej sprawie była okoliczność stawienia się B. Ż. do pracy w dniu 27 listopada 2012 r. w stanie nietrzeźwości oraz że miarodajne dla oceny zawartości alkoholu w organizmie powinno być badanie krwi, które zostało przeprowadzone w dniu zdarzenia. W konsekwencji Sąd stwierdził, że dnia 27 listopada 2012 r. B. Ż. był trzeźwy, co oznacza, że rozwiązanie umowy o pracę z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych nastąpiło z naruszeniem prawa. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 23 czerwca 2015 r. oddalił apelację strony pozwanej od powyższego wyroku, podzielając ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji oraz jego ocenę, że nie było podstaw do rozwiązania z B. Ż. umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownik a.

Strona pozwana zaskarżyła ten wyrok skargą kasacyjną w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 k.p.c., przez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego polegające na: przyjęciu, iż przeprowadzone dnia 27 listopada 2012 r. badanie alkotestem B. Ż. na obecność alkoholu zostało obarczone błędem, jednocześnie jako jedyny wiarygodny dowód uznając opinię biegłego, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że badanie tzw. alkotestem zostało wykonane zgodnie z przepisami prawa przez funkcjonariuszy policji posługujących się atestowanym urządzeniem, przyjęciu, że pracodawca w chwili rozwiązania z powodem umowy o pracę posiadał wiedzę na temat wyników badania krwi, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż pracodawca nie wiedział o wynikach badania krwi ani też o fakcie pobrania od powoda krwi w celu dokonania takiej analizy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną powodowie wnieśli o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wyłączenie w art. 398 3 § 3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 § 1 k.p.c.

Przepis art. 398 3 § 3 k.p.c. wprawdzie nie wskazuje expressis verbis konkretnych przepisów, których naruszenie, w związku z ustalaniem faktów i przeprowadzaniem oceny dowodów, nie może być przedmiotem zarzutów wypełniających drugą podstawę kasacyjną, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje on art. 233 k.p.c., bowiem właśnie ten przepis określa kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 26 kwietnia 2006 r. , V CSK 11/06, LEX nr 230204; z dnia 4 stycznia 2007 r., V CSK 364/06, LEX nr 238975; z dnia 5 września 2008 r., I UK 370/07, LEX nr 785533; z dnia 23 listopada 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 76; z dnia 19 października 2010 r., II PK 96/10, LEX nr 687025; z dnia 24 listopada 2010 r., I UK 128/10, LEX nr 707405 oraz z dnia 24 listopada 2010 r., I PK 107/10, LEX nr 737366).

Oznacza to, że spór o ocenę poszczególnych dowodów i ustalenie stanu faktycznego nie może być przenoszony do postępowania przed Sądem Najwyższym, który jest związany - zgodnie z art. 398 13 § 2 k.p.c. - ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 października 2008 r., IV CSK 228/08, LEX nr 475287). Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 11 ust. 1 pkt 1 w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.). kc