Sygn. akt II CSK 185/17
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 1 czerwca 2017 r. SSN Mirosław Bączyk
w sprawie z powództwa W. W., S. W., T. W., A. W. i K. W. - jako następców prawnych powoda J. W. przeciwko B. B., E. J. i A. W. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 1 czerwca 2017 r., na skutek skargi kasacyjnej następców prawnych powoda J. W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) adwokat J. Z. kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) zł powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu kasacyjnym.
Uzasadnienie
Powód J. W. złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 16 grudnia 2015 r., w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 kwietnia 2015 r. W wyroku tym oddalono polegające powództwo o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli i zapłatę kwoty 130.150,71 zł oraz umorzono zobowiązanie w zakresie kwoty 9.536,38 zł (k. 162 akt sprawy). W skardze kasacyjnej powoda J. W. (w miejsce zmarłego powoda wstąpili w toku postępowania kasacyjnego jego spadkobiercy; postanowienie z dnia 6 lutego 2017 r. o nabyciu spadku), wskazywano naruszenie przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, strona skarżąca podnosiła, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części (tj. w pkt 1) i przekazanie sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w nim prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie występuje przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Wbrew stanowisku skarżącego, skarga kasacyjna nie jest bowiem oczywiście uzasadniona. Pomiędzy stronami procesu powstał spór co do tego, czy zmarły powód J. W. zawarł w dniu 8 listopada 2010 r. z B. B. umowę darowizny czy inną umowę - przede wszystkim umowę pożyczki. Powodowie (następcy prawni J. W.) podnosili w skardze kasacyjnej, że J. W. pożyczył pozwanej B. B. kwotę 120.61423 zł, przy czym strony nazwały jednak tę umowę „umową darowizny” .
Dodatkowo wyjaśniono, że J. W. mógł korzystać z tych pieniędzy, ulokowanych na rachunku tej pozwanej (s. 3 skargi). Tymczasem ustalenia faktyczne, dokonane przez oba Sądy meriti, wskazują na to, że między wspomnianymi podmiotami doszło do umowy darowizny wskazanej sumy pieniężnej. W świetle tych ustaleń faktycznych, w tym zachowania się J. W. , dostatecznie przekonywująca jest ogólna konstatacja Sądu Apelacyjnego, że J. W. darował córce kwotę 130.150,71 zł i oceny tej nie zmienia fakt, iż powód mógł swobodnie korzystać z tych środków na podstawie udzielonego mu upoważnienia (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). W tej sytuacji Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do §§ 3, 8, 16 ust. 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (…) (Dz.U. z 2015 r., poz. 1801) w z w. z art. 119 k.p.c. Skarga kasacyjna została bowiem skutecznie wniesiona i pełnomocnik zmarłego skarżącego (J. W. ) dokonywał do czasu zawieszenia postępowania kasacyjnego a następnie jego podjęcia odpowiednie czynności procesowe. jw
