Postanowienie Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2016 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 grudnia 2015 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnicy wskazali, że mają za tym przemawiać powołane w skardze naruszenia prawa. Przedstawione przez uczestników uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wskazuje na to, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Uczestnicy nie tylko nie powołali się na te przesłanki lub przynajmniej jedną z nich, ale także nie przedstawili argumentów mających przemawiać za tym, że występują one w sprawie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek wnioskodawców o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od uczestników postępowania został oddalony, gdyż wnioskodawcy nie dostrzegli, że brak podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej, lecz wnosili o jej odrzucenie względnie oddalenie. jw