Sygn. akt II CSK 331/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 14 grudnia 2016 r. SSN Krzysztof Pietrzykowski
w sprawie z powództwa Gminy D. przeciwko H. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I ACa (…)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 7200 (siedem tysięcy dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód ka wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał a się na oczywistą zasadność skargi oraz na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego. Oczywista zasadność skargi ma polegać na naruszeniu art. 499 k.c. i przyjęciu, że pozwana w złożonym w tej sprawie sprzeciwie do nakazu zapłaty wniosła oświadczenie o potrąceniu.
N a tle tej sprawy kwestia ta może budzić wątpliwości, czego wyrazem jest to, iż w pierwszym orzeczeniu Sąd I instancji przyjął, że takiego oświadczenia nie złożono. Jednak później Sąd Apelacyjny, a także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 4 września 2014 r., II CZ 41/14 (niepubl.) wyraźnie stwierdziły, że ocena, iż zarzut potrącenia nie został złożony w sprzeciwie do nakazu zapłaty, była błędna. O ile zatem można by tę kwestię uznać za niejasną, o tyle na pewno przyjęcie, że do złożenia oświadczenia o potrąceniu doszło, nie stanowi oczywistego naruszenia prawa. Natomiast istotne zagadnienie prawne ma sprowadzać się do wykładni stosowanego w umowach, także w istotnej w tej sprawie ze względu na potrącenie, zwrotu: „odstąpienie od umowy z przyczyn leżących po drugiej stronie”.
W ocenie skarżącej, niezbędne jest wskazanie, że jeśli odstępujący od umowy wykaże, iż nie wykonano w terminie świadczenia z umowy, to na drugiej stronie spoczywa ciężar dowodu co do tego, że naruszenie terminu nie b yło zawinione. Tak ujęte zagadnienie prawne nie uzasadnia jednak przyjęcia skargi do rozpoznania. Przede wszystkim dotyczy ono potrzeby wykładni umowy, a nie wykładni prawa. Strony umowy mogą dowolnie ukształtować klauzulę o karze umownej, także w zakresie ciężaru dowodu, a wykładnia umowy wymaga podejścia ad casum i uwzględnienia woli konkretnych stron. Strony mogą zatem się porozumieć, że to odstępujący ma udowodnić zawinienie drugiej strony w niewykonaniu zobowiązania albo też, że to druga strona ma wykazać brak winy w niewykonaniu zobowiązania w t erminie. Nie można tego jednak interpretować abstrakcyjnie, ale tylko na tle konkretnej umowy.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. jw
