Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2019 r.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. W przypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do r ozpoznania.

Wyjaśnienie przedstawionego problemu musi być konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy i pozostawać w związku z podstawami skargi, wiążącym z mocy art. 398 13 § 2 k.p.c. ustalonym stanem faktycznym oraz podstawą zaskarżonego orzeczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002 r., nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ., z dnia 21 maja 2013 r., I CSK 53/13, nie publ.).

Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ., z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.).

Przedstawione zagadnienia prawne, zarówno dotyczące kwestii przepisów postępowania, jak i głównie związane z związane z możliwością zastosowania wezwania do próby ugodowej (art. 184 k.p.c.) jako możliwością przerwania biegu terminu przedawnienia roszczenia wywodzonego z weksla (art. 123 § 1 k.c.) w warunkach przedstawionych przez skarżącego, w uzasadnieniu nie zawiera ani argumentów prawnych ani okoliczności wskazujących na konieczność wykładni przepisów prawnych przemawiających za przyjęciem skargi do rozpoznania.

Skarżący pomija zarówno treść art. 71 prawa wekslowego, jak i związanie Sądu Najwyższego ustaleniami faktycznymi Sądów meriti przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia(art. 398 13 § 2 k.p.c.), z których wynikają fakty związane z treścią wezwania do próby ugodowej zarówno co do kwot w niej podanych oraz objęciem nią zarówno wierzytelności wynikającej ze stosunku podstawowego i wekslowego. W uzasadnieniu wniosku zawiera też niedopuszczalne wnioski o dokonanie przez Sąd Najwyższy interpretacji zgromadzonego materiału dowodowego w celu zobligowania Sądów meriti do badania kwest ii wady oświadczenia woli, co w istocie stanowi naruszenie art. 398 3 § 3 k.p.c.

Samo stanowisko pozwanego we wskazanych przez niego kwestiach, bez przytoczenia obowiązujących poglądów prawnych, nawet rozbieżnych, nie pozwala na uznanie, że mają one poważny, uniwersalny i istotny charakter, wywołują zasadnicze kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne, a ich rozstrzygnięcie jest konieczne zarówno dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, jak i przyczyni się do rozwoju judykatury. Wskazana jednym zdaniem oczywista zasadność skargi kasacyjnej z uwagi na przytoczone zagadnienia prawne nie pozwala na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty i widoczny prima facie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). jw