Postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2019 r.

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.

W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.). Powołanie we wniosku przesłanki określonej w punkcie drugim wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).

Zarówno treść przedstawionego zagadnienia prawnego, jak i argumentacja wnioskodawcy powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka określona w punkcie pierwszym, powołanie się bowiem na jej zaistnienie wymaga sformułowania zagadnienia prawnego. Temu wymogowi skarżący nie podołał przedstawiając problem prawny w sposób ogólny i opisowy, nie odpowiadający wymogowi sformułowania zagadnienia „do rozstrzygnięcia” (art. 390 § 1 k.p.c.), czyli wyznaczającego dwie możliwe odpowiedzi. Skarżący wniósł z uwagi na występujące zagadnienie prawne a także istniejące sprzeczności w ujmowaniu przez sądy istnienie przymiotu dobrej wiary przy obejmowaniu w posiadanie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu przez przedsiębio rstwa państwowe na potrzeby zasiedzenia tej służebności.

W łącznym krótkim uzasadnieniu obu przesłanek z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. zawarł jedynie własne uwagi na temat ogromnego znaczenia w aspekcie prawa własności rozstrzygnięcia istnienia dobrej lub złej wiary przesyłowych przedsiębiorstw państwowych a ogólny stopień ich sformułowania, na tle wielości stanów faktycznych, można uznać jedynie za sygnalizację wątpliwości prawnych. We wniosku nie zostały również chociażby zasygnalizowane wątpliwości na tle orzecznictwa sądów powszechnych lub b rak wykładni w tym przedmiocie - w powołanym w odpowiedzi na skargę kasacyjną postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 18 sierpnia 2017 r., IV CSK 636/16 (nie publ.) przytoczony jest problem dobrej wiary przedsiębiorst wa państwowego w prawie identycznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.). O kosztach należnych uczestnikowi orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. oraz § 2 pkt 4 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804). jw