Postanowienie Sądu Najwyższego z 27 grudnia 2016 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1. w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2. istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3. zachodzi nieważność postępowania lub 4. skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.

Pozwana złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 2 marca 2016 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 28 października 2015 r., którym Sąd Okręgowy zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 101 000 zł wraz z odsetkami. Powołując się na podstawę kasacyjną określoną w art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca wskazała na przesłanki określone w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.

Twierdziła, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii: - „…czy dobrowolne przekazanie przez członka spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego przydzielonego mu w 1967 r., do dyspozycji spółdzielni mieszkaniowej, w dniu 23 stycznia 1975 r., na czas nieokreślony (45 lat), celem ponownego przydzielenia tego lokalu innemu członkowi, powoduje wygaśnięcie spółdzielczego lokatorskiego prawa do tego lokalu, pomimo nie wypowiedzenia w spółdzielni…”; przez tegoż członka członkostwa - „…czy spółdzielnia mieszkaniowa powinna wypłacić byłemu członkowi Spółdzielni wartość wniesionego przed przydzieleniem lokalu mieszkalnego wkładu mieszkaniowego w wysokości nominalnej (rzeczywiście wniesionej z uwzględnieniem denominacji), czy też wartość rynkową tego lokalu, jeżeli roszczenie o zwrot wartości wkładu mieszkaniowego powstało w wyniku wygaśnięcia spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, które nastąpiło na gruncie obowiązywania ustawy z dnia 17 lutego 1961 r. o spółdzielniach i ich związkach (Dz.U. 1961.12.61 z późn. zm.), tj. z datą przekazania lokalu do dyspozycji Spółdzielni w dniu 24 stycznia 1975 roku?...”.

Poza tym złożona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ rozstrzygnięcie „…zostało oparte na przepisach art. 11 ust. 1 i art. 11 ust. 2 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz.U. 2001.4.27 z późn. zm.), które zostały w niniejszej sprawie niesłusznie zastosowane…”. Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania. W art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia.

Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie tego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym. Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom, sformułowane zagadnienia sprowadzają się bowiem do zapytania o to, w jaki sposób – przy poczynionych przez skarżącą założeniach – należy rozstrzygnąć sprawę.

Nie są to abstrakcyjne zagadnienia prawne, budzące poważne wątpliwości o istotnym znaczeniu dla praktyki sądowej, o których mowa w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Postawione pytania świadczą o tym, że skarżącej chodzi jedynie o poddanie zaskarżonego wyroku kontroli kasacyjnej. Skarżąca nie wyjaśniła zresztą, na czym polegają jej wątpliwości, których – jak można sądzić – była pozbawiona, skoro powołała się równocześnie na oczywistą zasadność wniesionej skargi. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika już z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Skarżący, powołując się na przesłankę opisaną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie może powtarzać uzasadnienia podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidł owe. Skarżąca nie przytoczyła argumentów świadczących o tak rozumianej oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej; powtórzyła jedynie zarzuty wypełniające powołaną podstawę kasacyjną.

Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz z § 2 pkt 6 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 201 5 r., poz. 1800 ze zm.) w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2016 r., poz. 1668). db