Postanowienie Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2017 r.

Określone w art. 398 4 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. - zważywszy zwłaszcza, że zaskarżone orzecze nie cechuje się prawomocnością - może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. W niniejszej sprawie skargi kasacyjne wniosły obie strony. We wniesionej przez powoda skardze kasacyjnej wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparty został na s. 3 w pkt III na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. Sformułowane w ujęciu strony powodowej zagadnienia nie odpowiada ją wymaganiu przewidzianemu w art. 398 9 § 1 pkt 1 k. p.c. Sprowadzają się one do sformułowania na s. 3 trzech rozbudowanych i alternatywnie ujętych pytań w przedmiocie wykładni i stosowania art. 644 k.c.

Strona powodowa przedstawionych zagadnień nie osadza jednak w pogłębionym kontekście prawnym, aczkolwiek skoro mają one cechować się istotnością z punktu widzenia prawnego, to niezbędne jest umiejscowienie ich w p łaszczyźnie analizy jurydycznej, której brak w uzasadnieniu wniosku. Natomiast w skardze kasacyjnej pozwanej Spółki wniosek o przyjęcie tej skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie pozwana oparła, na s. 3 -6 skargi, na przesłankach wskazanych w art. 398 9 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Nie jest wykazaniem wystąpienia istotnego zagadnienia prawnego s formułowanie dwóch rozbudowanych pytań (s. 3 - 5) o możliwość dokonywania alternatywnie ujętej wykładni art. 644 k.c. i jego stosowania.

Z kolei, pozwana uzasadniając przesłankę z art. 398 9 § 1 pkt 2 k.p.c. przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie wykazał a, aby potrzeba dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 139 i art. 145 Prawa zamówień publicznych oraz art. 644 k.c. uzasadniona była występowaniem poważnych wątpliwości czy rozbieżności w orzecznictwie sądów. Brak jest wskazania, choćby przykładowo, na judykaty będące dowodem występowania takich wątpliwości czy rozbieżności. W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania obu skarg kasacyjnych na podstawie art. 398 9 § 2 k.p.c., znosząc wzajemnie koszty postępowania kasacyjnego na podstawie art. 100 k.p.c. jw