Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2018 r.

Powód J. N. wniósł skargę kasacyjną od wyroków Sądu Apelacyjnego z dnia 1 czerwca 2017 r., w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 października 2016 r. Wyrokiem tym oddalono powództwo powoda o ochronę dóbr osobistych skierowane przeciwko pozwanej K.S. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że przesłanką przemawiającą za przyjęciem skargi kasacyjnej do rozpoznania jest oczywista zasadność skargi wyrażająca się w jaskrawym uchybieniu przez Sąd Apelacyjny dyspozycji przepisów wskazywanych w ramach podstaw kasacyjnych skargi (s. 3 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Analizując treść uzasadnień orzeczeń Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz treść odpowiedzi na skargę (k. 277 akt sprawy), Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie - wbrew stanowisku skarżącego - nie wystąpiła przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej d o rozpoznania, przewidziana w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarga kasacyjna nie jest bowiem oczywiście uzasadniona. W procesie o ochronę dóbr osobistych po wniesieniu apelacji przez powoda, Sąd Apelacyjny wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił wniosków dowodowych powoda złożonych w toku postępowania apelacyjnego.

W związku z przedmiotem sporu i tokiem postępowania Sąd Apelacyjny przekonywająco stwierdził, że wspomniane wnioski dowodowe nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia, a ponadto okazały się na pewno spóźnione i skarżący nie wykazał, aby potrzeba ich powołania pojawiła się w postępowaniu odwoławczym (art. 381 k.p.c.; s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Jednocześnie należy stwierdzić, że dokonane ustalenia faktyczne przez Są dy meriti nie uzasadniają twierdzenia skarżącego, że skierowanie do Sądu Rodzinnego pisma pozwanej z dnia 2 października 2015 r. doprowadził o do bezprawnego naruszenia dobra osobistego powoda w rozumieniu art. 24 k.c.

Sąd Apelacyjny trafnie zauważył, że dyrektor szkoły (pedagog) ma obowiązek zawiadomić właściwe organy ochrony prawnej, w tym też Sąd rodzinny o stwierdzonych trudnościach wychowawczych w stosunku do uczniów poddanych ich pieczy, w s zczególności o czynach karalnych uczniów i ich demoralizującym zachowaniu (s. 4 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Ponadto nie sposób twierdzić, że pismo pozwanej z dnia 2 października 2015 r. naruszyło dobro osobiste powoda w wyniku użytych w nim sformułowań sugerujących dezorganizowanie władzy policji w wyniku stałych interwencji powoda. Nie ma w nim zwrotów oczywiście obraźliwych ani zwrotów sugerujących nieprawdziwe fakty wywołane przez powoda. W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej powoda do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i §§ 1, 4 10 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). kc jw