Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2018 r.

Zgodnie z art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uz asadniona. W niniejszej sprawie uczestniczka postępowania jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania podniosła jej oczywistą zasadność, która ma wynikać stąd, że Sąd II instancji był obowiązany najpierw zastosować kryterium ostatniego spokojnego posiadania, a dopiero później kolejne kryterium przewidziane w art. 153 k.c. O cena, czy występowało spokojne posiadanie, stanowi element ustaleń faktycznych w sprawie wynikających z oceny dostępnych dowodów.

Tymczasem ani dokonane przez Sąd ustalenia faktyczne, ani ocena dowodów, nie mogą a limine być nawet podstawami kasacyjnymi, a więc tym bardziej nie mogą dowodzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Trzeba zresztą dodać, że na tle tego stanu faktycznego zastosowanie kryterium wszystkich okoliczności nie może zostać uznane za oczywiście nieprawidłowe, niewątpliwie bowiem było to jedno z możliwych zastosowań art. 153 k.c. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg i do rozpoznania. aj a.ł.