Postanowienie Sądu Najwyższego z 23 maja 2017 r.

Według art. 398 9 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla. Uczestniczka postępowania zarzucił a zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego z dnia 28 czerwca 2016 r. naruszenie art. 899 § 3 w związku z art. 898 § 1 k.c., naruszenie art. 899 § 3 k.c., naruszenie art. 5 k.c. oraz naruszenie art. 378 § 1 k.p.c. – w różnych konfiguracjach, a wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniła, po pierwsze, występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego potrzeby określenia początku biegu terminu przewidzianego w tym przepisie, gdy rażąca niewdzięczność ma postać czynu ciągłego, po drugie, potrzebą wykładni art. 899 § 3 k.p.c. pod kątem wspomnianego zagadnienia, oraz po trzecie, oczywistą zasadnością wniesionej skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa. Zagadnienie wskazane przez uczestniczkę nie wykazuje takich cech. W istocie jest oderwane od stanu faktycznego sprawy.

W przypadku czyn ów będących niewątpliwie przejawami rażącej niewdzięczności w stosunku do uczestniczki, których dopuszczał się - obdarowany przez uczestniczkę - wnioskodawca (akty zdrady i inne, odrażające czynności, podejmowane w stanie upojenia alkoholowego), początek biegu terminu przewidzianego w art. 899 § 3 k.c. należało określić, tak jak - zgodnie z wykładnią dokonaną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 czerwca 2010 r., II CSK 68/10 – uczynił to Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu. Kwestia początku biegu terminu przewidzianego w art. 899 § 3 k.c. została dostatecznie wyjaśniona w odniesieniu do takich stanów faktycznych, jak ustalony w niniejszej sprawie, w powołanym wyroku Sądu Najwyższego. Wnioskowana przez uczestniczkę wykładnia nie odpowiada więc rzeczywistej potrzebie w rozumieniu art. 398 9 § 1 k.p.c.

Nie jest spełniona także przesłanka oczywistej zasadności wniesionej skargi kasacyjnej. W art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna bez potrzeby dokonywania głębszej analizy.

Przytoczone w skardze kasacyjnej okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15). W sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia przez Sąd Okręgowy żadnego z przepisów prawnych powołanych w skardze kasacyjnej uczestniczki.

Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej uczestniczki do rozpoznania. aj