Postanowienie Sądu Najwyższego z 26 maja 2017 r.

Skarga kasacyjna wobec tego, że przysługuje od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zakres, a jej podstawowym celem jest zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Publicznoprawny charakter skargi powoduje, że Sąd Najwyższy dokonując, w ramach przesądu, oceny skargi, bada jedynie czy wystąpiły ustawowe przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania, to jest czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398 9 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c.).

Pozwany we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 398 9 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c., to jest występowanie w s prawie istotnego zagadnienia prawnego, potrzebę wykładni przepisów i oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Badanie, na podstawie uzasadnienia wniosku, czy w sprawie te przesłanki wystąpiły, nie potwierdza tego. Zapytania sformułowane przez skarżącego jak o zagadnienia prawne, nie noszą charakteru nowości. Skarżący nie uwzględnił przy tym, że obowiązek rozliczenia wynikający z art. 709 15 k.c. istnieje pomiędzy stronami umowy leasingu, a przyjęta przez Sądy jako podstawa uwzględnienia powództwa relacja obligacyjna wynikła z bezpodstawnego wzbogacenia, powstała w relacji finansujący - osoba trzecia, jej bowiem kosztem, jak ustaliły Sądy, finansujący uzyskał to co powinien był uzyskać od strony umowy.

Nie ma też wystarczających podstaw do przyjęcia, że wystąpił a druga i trzecia wskazywana przez skarżącego przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący nie wykazał dostatecznie, że w orzecznictwie sądów istotnie występuje na tle art. 405 k.c. oraz art. 709 7 i art. 709 15 k.c. rozbieżność uzasadniająca potrzebę wypowiedzi Sądu Najwyższego, nie wykazał też, że skarga jest oczywiście uzasadniona to jest, że kwestionowane orzeczenia narusza w sposób elementarny powołane przez skarżącego przepisy prawa. Zwraca się przy tym uwagę, że występowanie w sprawie zagadnienia prawnego na tle oznaczonych przepisów nie może jednocześnie czynić skargi kasacyjnej oczywiście uzasadnioną z powodu naruszenia tych samych przepisów; albo w sprawie na ich tle występuje zagadnienie prawne albo są one tak oczywiste, że ich na ruszenie jest widoczne bez potrzeby ich bliższej analizy prawnej.

Z przestawionych powodów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). Wniosek powoda o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego zgłoszony w odpowiedzi na skargę nie został uwzględniony wobec powiązania go wyłącznie z wnioskiem o oddalenie skargi. Podzielić należy prezentowany w orzecznictwie pogląd, że nie ma podstaw do przyznania kosztów postępowania kasacyjnego stronie, która w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o przyznanie tych kosztów powiązała wyłącznie z jednym, przez siebie wskazanym, rozstrzygnięciem, które nie nastąpiło. jw