Postanowienie Sądu Najwyższego z 6 lipca 2016 r.

Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego tych celów służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 398 9 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.

Ten etap po stępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 398 9 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., tylko bowiem w razie spełnienia jednej z nich, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik powoda „G. ” spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w P ., w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 sierpnia 2014 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 398 9 § 1 pk t 1 k.p.c.

Istotne zagadnienie prawne autor skargi kasacyjnej sprowadził do pytania, „czy w przypadku niepowiadomienia nabywcy rzeczy o ciążących na niej prawach osób trzecich, adekwatny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. rozciąga się również na uszczerbek w majątku poszkodowanego nabywcy, będący konsekwencją niezrealizowania przez nabywcę zamiaru odsprzedaży rzeczy osobie trzeciej”. Przez istotne zagadnienie prawne rozumie się problem o charakterze prawnym powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter nowy i rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozstrzygnięcie stwarza realne i poważne trudności, którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/2013, nie publ.).

Jeżeli w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołuję się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, powinien to zagadnienie precyzyjnie sformułować i wskazać argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 nr 1, poz. 11). Tych wymagań autor skargi kasacyjnej nie spełnił. Zawarte w skardze pytanie nie stanowi zagadnienia prawnego w przywołanym rozumieniu, ponieważ pełnomocnik powoda nie przedstawił argumentów, które świadczyłyby o możliwych rozbieżnościach interpretacyjnych, prowadzących do odmiennych wniosków i ocen mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania w części, w której skarżący skargę popierał (art. 398 9 § 2 k.p.c.), natomiast w związku z cofnięciem skargi w pozostałej części (pismo z dnia 19 stycznia 2015 r., k. 1456 - 1456 odwr.), postępowanie kasacyjne należało umorzyć (art. 398 9 § 2 oraz art. 391 § 2 w zw. z art. 398 21 k.p.c.). W odpowiedziach na skargę kasacyjną, które złożone zostały po doręczeniu odpisu pisma powoda z dnia 19 stycznia 2015 r., a więc pisma, w którym zmienił się zakres zaskarżenia skargą kasacyjną, nie odniesiono się do tej zmiany, mającej istotne znaczenie dla prawidłowego sformułowania wniosków dotyczących oczekiwanego rozstrzygnięcia o skardze oraz postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną.

W tej sytuacji żądanie zasądzenia kosztów związanych ze sporządzeniem odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie zasługiwało na uwzględnienie. Należało więc orzec jak w pkt III sentencji. aw jw