Postanowienie Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2019 r.

Postanowieniem Sądu Najwyższego Izby Dyscyplinarnej z dnia 20 grudnia 2018 r. sygn. akt I DSP 1/18 uwzględniono wniosek w przedmiocie zabezpieczenia na czas trwania postępowania z powództwa K. Z. przeciwko Sądowi Najwyższemu (o nakazanie dopuszczenia do wy konania funkcji orzeczniczych sędziego) w ten sposób, że zobowiązano Prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Cywilną do wyznaczania powoda K. Z. do składów orzekających (w tym, jako sędziego sprawozdawcę), nie rzadziej niż sędziów Izby Cywilnej, którzy objęli stanowiska sędziego Sądu Najwyższego przed dniem 10 października 2018 r. w sprawach, w których rozprawy lub posiedzenia będą wyznaczane na terminy przypadające począwszy od stycznia 2019 r. oraz do przydzielenia powodowi asystenta sędziego na podstawie § 70 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 marca 2018 r. – Regulaminu Sądu Najwyższego (Dz.

U. poz. 660), a Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, w ramach ogólnego nadzoru, który sprawuje nad działalnością administracyjną Sądu Najwyższego, do zapewnienia przestrzegania przez Prezesa Sądu Najwyższego kierującego pracą Izby Cywilnej obowiązku wyznaczania do udziału w składach orzekających (w tym, jako sędziego sprawozdawcy) powoda K. Z., zgodnie z zasadą równomiernego obciążania pracą sędziów. Powyższe postanowienie doręczono w dniu 20 grudnia 2018 r. I Prezesowi Sądu Najwyższego i Prezesowi kierującemu Izbą Cywilną Sądu Najwyższego. Prawidłowość i skuteczność tego doręczenia nie budzi żadnych wątpliwości mając na uwadze treść art. 133 § 2 in fine kpc.

Postanowienie o sygn. akt I DSP 1/18 zostało zaskarżone w dniu 28 grudnia 2018 r. (data wpływu) zażaleniem z dnia 28 grudnia 2018 r. podpisanym w zastępstwie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego przez Sędziego Sądu Najwyższego J. I. – Prezesa Sądu Najwyższego kierującego Izbą Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Zażalenie to jako wniesione z naruszeniem terminu zawitego określonego w art. 394 § 2 kpc podlega odrzuceniu na podstawie 397 § 2 kpc w związku z art. 370 kpc oraz w związku z art. 741 kpc i art. 13 § 2 kpc. Termin przewidziany w art. 394 § 2 kpc jest terminem tygodniowym. Skoro postanowienie zostało odebrane przez pracownika uprawnionego do odbioru pism w sekretariacie Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego 20 grudnia (czwartek) to termin do jego zaskarżenia upływał również w czwartek – 27 grudnia 2018 r.. Wynika to z art. 112 kc.

Z uwagi na odrzucenie środka odwoławczego ergo uprawomocnienie się postanowienia zabezpieczającego z 20 grudnia 2018 r., nie jest możliwe wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Art. 396 kpc mający ad casum zastosowanie, nie pozwala na wstrzymywanie prawomocnych orzeczeń zabezpieczających. Skład sądu został ukształtowany na podstawie art. 77 § 2 in fine ustawy o Sądzie Najwyższym.

Sąd Najwyższy ma na uwadze, że dotychczas nie został prawomocnie rozpoznany wniosek o wyłączenie sędziów, jednak odnosząc się do art. 50 § 3 kpc wskazać należy, że: a) wniosek o wyłączenie sędziów został rozpoznany (choć nieprawomocnie); b) sędzia i tak może podejmować dalsze czynności; c) odrzucenie zażalenia nie kończy postępowania w sprawie, albowiem rozpoznawaną przez Sąd sprawą jest ta zainicjowana pozwem Pana K. Z. Ugruntowany w doktrynie i orzecznictwie jest pogląd, że sędzia, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, może podejmować czynności procesowe zwłaszcza w obliczu oddalenia wniosku o wyłączenie sędziów (M. P. Wójcik [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Tom I. Komentarz do art. 1-729, pod red. A Jakubeckiego, Warszawa 2017, s. 100).

W niniejszym postępowaniu wniosek o wyłączenie sędziów został oddalony ergo brak jest przeszkód do rozpoznania niniejszego zażalenia przez skład orzekający. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji.