Sygn. akt III CSK 17/18
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski Dnia 22 maja 2018 r. w sprawie z wniosku (…) przy uczestnictwie (…) i Gminy Miasta T. o zasiedzenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2018 r., na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców oraz uczestnika P. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w T. w sprawie o zasiedzenie oddalił apelację wnioskodawców oraz uczestnika P .K. od postanowienia Sądu Rejonowego w T. z dnia 4 października 2016 r. Wnioskodawcy i uczestnik wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na jej oczywistą zasadność. Podnieśli, że Sądy obu instancji niewłaściwie przyjęły, iż wnioskodawcy i ich poprzednicy prawni nie wykonywali władztwa nad nieruchomością w postaci posiadania samoistnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli jest oczywiście uzasadniona. Powołując się na tę właśnie przyczynę kasacyjną, skarżący powinni w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący, w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty przekonujące, ż e rzeczy wiście skarga jest oczywiście uzasadniona.
Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący wykażą, że wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na „pierwszy rzut oka”, bez konieczności prowadzenia szczegółowej analizy ( np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 2006 r., I CZ 15/06, nie publ., z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 listopada 2007 r., II CSK 460/07, nie publ., z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08 nie publ., 21 września 2010 r., III UK 95/10, nie publ., lub z dnia 2 grudnia 2011 r, III SK 31/11, nie publ.). We wniosku skarżących nie wykazano jednak oczywistej zasadności skargi.
Skarżący sformułowali ogólnikowe twierdzenia, zwłaszcza dotyczące samoistności posiadania, a w istocie podjęli próbę zakwestionowania ustaleń oraz faktów i ocen, co w postępowaniu kasacyjnym jest niedopuszczalne (art. 398 3 § 3 k.p.c.) (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1999 r., III CKN 199/98, nie publ., i z dnia 14 stycznia 2000 r., I CKN 341/98, nie publ.). W związku z tym Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji ( art. 398 9 § 2 k.p.c.). jw
