Sygn. akt III CSK 200/16
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 5 października 2016 r. SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku M. w K. przy uczestnictwie Z. F. i D. F. o umieszczenie częściowo ubezwłasnowolnionej Z. F. w szpitalu psychiatrycznym, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2016 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki Z. F. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 6 sierpnia 2015 r., sygn. akt XI Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wnioski o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym oddalił apelację uczestniczki Z. F. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 1 grudnia 2014 r. uwzględniającego wniosek. Uczestniczka Z. F. wniosła skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę wykładni art. 29 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (jedn. tekst: Dz.U. z 2016 r., poz. 546 ze zm.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie i doktrynie, że ze względu na nadzwyczajny i publicznoprawny charakter skargi kasacyjnej przyczyny uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania przez Sąd Najwyższy muszą mieć walor uniwersalny, czysto jurydyczny, oderwany od konkretnej sprawy w tym sensie, że oddzielony od dokonanych w sprawie ustaleń i oceny dowodów (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, „Izba Cywilna” 2009, nr 4, s. 47, oraz z dnia 11 listopada 2014 r., V CSK 66/14, nie publ.). Zagadnienie określone przez skarżącą jako „prawne” nie ma charakteru jurydycznego; dotyczy kwestii faktycznych i medycznych. Z uzasadnienia skargi wynika głównie krytyka ustaleń Sądów meriti, a to jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 398 3 § 3 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398 9 § 2 k.p.c.), oddalając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, co nastąpiło na podstawie art. 520 § 1 k.p.c., gdyż Sąd Najwyższy, ze względu na charakter sprawy, nie znalazł podstaw do odejścia od zasady określonej w tym przepisie. jw
